Beter een goede buur: Praten met Els

Ruben: Je buren maken elke avond veel lawaai. Of de boom van de buurman staat in jouw tuin. Wat doe je dan? Ga je ruzie maken, of ga je praten?

Els: Nou... praten is bijna altijd beter. Maar het is vaak ook het moeilijkst.

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Els. Els is vierenvijftig jaar en werkt als buurtbemiddelaar in Utrecht. Zij helpt buren die ruzie hebben om weer met elkaar te praten. Els, welkom. Fijn dat je er bent.

Els: Dank je wel, Ruben. Leuk om hier te zijn.

Ruben: Els, een buurtbemiddelaar. Wat is dat precies? Wat doe je dan?

Els: Ik help mensen die ruzie hebben met hun buren. Maar ik ben geen rechter, hoor. Ik zeg niet wie er gelijk heeft. Ik help de buren vooral om zelf weer een oplossing te vinden.

Ruben: Oké... En wat voor ruzies zijn dat dan meestal?

Els: Vaak gaat het over kleine dingen. Lawaai van harde muziek, of van lopen op een houten vloer. Of bomen in de tuin die te groot worden en het licht wegdoen. En heel vaak gaat het over huisdieren. Een hond die te veel blaft, bijvoorbeeld.

Ruben: Hm. Dat klinkt misschien als kleine dingen, maar het kan je leven behoorlijk verpesten.

Els: Ja, echt wel. Mensen kunnen er niet van slapen. Ze worden gestrest in hun eigen huis. Ik had laatst een gesprek tussen twee buren. Ze spraken al drie jaar niet meer met elkaar. Drie jaar! En weet je waarom?

Ruben: Nee, vertel.

Els: Door een struik in de tuin. De takken hingen over de schutting. De buurman was boos, maar hij zei niks. Hij sneed de takken heel boos af en gooide ze terug in haar tuin. Zij werd toen ook boos. En daarna... stilte. Drie jaar lang alleen maar boze blikken.

Ruben: [sighs] Drie jaar ruzie om een struik. Dat is best lang. Hoe help jij dan op zo'n moment?

Els: Wij gaan eerst naar beide buren toe. We luisteren naar hun verhaal. Apart van elkaar. Daarna vragen we: willen jullie samen praten? Als ze dat willen, komen we bij elkaar op een neutrale plek. Bijvoorbeeld in een buurthuis. We drinken thee en we praten.

Ruben: En hoe gaat dat gesprek dan? Begint iedereen meteen te schreeuwen?

Els: Soms is er veel emotie, ja. Maar we hebben duidelijke regels. Je moet naar elkaar luisteren. Je mag elkaar niet onderbreken. En wat we vaak zien... als mensen rustig hun verhaal doen, snapt de ander het ineens beter. De buurman met de struik had bijvoorbeeld veel stress door zijn werk. Dat wist de buurvrouw helemaal niet.

Ruben: Ah, dus het gaat eigenlijk niet over die struik.

Els: Precies. Het gaat over contact. Elkaar begrijpen.

Ruben: Zijn Nederlanders moeilijke buren? We staan bekend als heel direct, toch?

Els: [laughs] Ja, we zijn heel direct. Maar soms zijn we té direct. Dan sturen we meteen een boze brief of een appje. Dat werkt vaak niet. Een appje klinkt al snel heel boos. Het is veel beter om even aan te kloppen. Maar veel mensen vinden dat eng. Ze zijn bang voor een boze reactie.

Ruben: Ja, dat begrijp ik wel. Ik vind dat zelf ook spannend. Wat is jouw belangrijkste tip voor onze luisteraars?

Els: Zeg altijd vriendelijk gedag als je je buren ziet. Gewoon, "hallo" op de gang of in de straat. Als je elkaar een beetje kent, maak je minder snel ruzie. En als er wel iets is... wacht niet te lang. Praat als je nog rustig bent, niet pas als je heel boos bent. Want je weet wat ze in Nederland zeggen: beter een goede buur dan een verre vriend.

Ruben: Een heel mooi spreekwoord om mee af te sluiten. Els, dank je wel voor dit fijne gesprek.

Els: Graag gedaan, Ruben.

Ruben: En voor de luisteraars: wil je deze aflevering rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.