Rijles op je zevenenveertigste

Eva: Waarom begin je op je zevenenveertigste nog met rijles? De meeste mensen doen dat toch als ze achttien zijn?

Anja: Ja, dat dacht ik ook altijd. Ik was gewoon veel te bang. Maar vorig jaar dacht ik: nu is het klaar, ik ga het gewoon doen.

Eva: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Anja. Ze is zevenenveertig jaar en ze heeft sinds kort haar rijbewijs. Anja, wat goed dat je er bent.

Anja: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn.

Eva: Je vertelde net al dat je bang was voor het verkeer. Waar kwam die angst vandaan?

Anja: Nou... het verkeer in Nederland is erg druk. Alles gaat zo snel. Auto's, fietsen, bussen. Ik dacht altijd: ik kan nooit op zoveel dingen tegelijk letten. Dat is te moeilijk voor mij.

Eva: Ja, er gebeurt ook heel veel op de weg. En je had nooit een auto nodig?

Anja: Nee, eigenlijk niet. Ik woon in Utrecht. Daar kan alles met de fiets of met de trein. Dat ging jarenlang prima.

Eva: Maar toen veranderde er iets. Wat was dat?

Anja: Mijn moeder werd vorig jaar erg ziek. Ze woont in een klein dorpje in Gelderland. Er gaat bijna geen bus naartoe. Met de trein en de bus was ik ruim twee uur onderweg.

Eva: Jeetje, twee uur. Dat is lang.

Anja: Ja, te lang. Als er iets met haar was, kon ik niet snel bij haar zijn. Met de auto is het maar dertig minuten. Toen wist ik: ik moet m'n rijbewijs halen. Mijn angst mag mij niet meer stoppen.

Eva: Wat dapper van je. De liefde voor je moeder was dus sterker dan de angst.

Anja: Ja, dat was echt de belangrijkste reden. Maar de stap naar de rijschool was heel groot. Ik heb wel drie keer naar de telefoon gekeken voor ik durfde te bellen.

Eva: [laughs] En de eerste les? Hoe was die?

Anja: Ik was zo zenuwachtig! Mijn handen trilden op het stuur. Gelukkig had ik een heel aardige rijinstructeur. Hij heet Rob. Hij begreep mijn angst meteen.

Eva: Dat is zo belangrijk, een goede instructeur. Wat deden jullie de eerste keer?

Anja: We gingen naar een heel rustig industrieterrein. Rob deed het gas en de rem. Ik hoefde alleen maar te sturen. Zo kon ik rustig wennen aan het gevoel van de auto.

Eva: Ah, dat is een heel fijn begin. Geen stress op een druk kruispunt.

Anja: Precies. Maar na een paar lessen moesten we de snelweg op. Nou, mijn hart klopte in mijn keel. Al die grote vrachtwagens die zo dichtbij komen. Ik wilde echt stoppen.

Eva: Maar je bent niet gestopt.

Anja: Nee. Rob praatte heel rustig tegen me. Hij zei: "Anja, adem in, adem uit. Je doet het heel goed." Dat hielp. En na een paar keer werd het minder eng.

Eva: En toen het examen. Dat is voor iedereen spannend. Hoe ging dat bij jou?

Anja: De eerste keer ben ik gezakt. Ik was zo zenuwachtig dat ik een heel domme fout maakte. Ik zag een fietser van rechts niet. De examinator moest remmen. Dat was natuurlijk meteen klaar.

Eva: Oh, wat jammer. Was je erg verdrietig?

Anja: Ja, ik heb thuis wel even gehuild. Ik dacht: zie je wel, ik kan het niet. Maar Rob zei: "Jawel, je kunt het wel. Volgende keer gaat het lukken." En de tweede keer was ik veel rustiger. En toen ben ik geslaagd!

Eva: Wat fantastisch! En hoe is het nu? Rij je al veel alleen?

Anja: Ja, elke week! Ik ga nu heel vaak naar mijn moeder. Het is zo heerlijk. Ik zet de radio aan en ik geniet van de weg. Het geeft me zoveel vrijheid. Ik voel me echt trots.

Eva: Je bent ook een voorbeeld voor anderen. Wat wil je onze luisteraars meegeven die ook ergens bang voor zijn?

Anja: Wacht niet te lang. Je bent nooit te oud om iets nieuws te leren. Het is in het begin heel eng, dat is normaal. Maar het gevoel van vrijheid daarna... dat is het echt waard.

Eva: Wat een mooi einde van ons gesprek, Anja. Heel erg bedankt voor je verhaal.

Anja: Graag gedaan!

Eva: En voor de luisteraars: wil je de tekst van dit gesprek meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!