Groene rust in de stad: Johan over zijn volkstuin

Ruben: Waarom moet alles in ons leven altijd zo snel? We rennen van werk naar de supermarkt, en kijken de hele dag op onze telefoon. Waar vinden we nog echte rust?

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Johan. Johan is tweeënzestig jaar en hij heeft een volkstuin in Utrecht. Johan, wat is een volkstuin precies?

Johan: Hallo Ruben. Nou, een volkstuin is eigenlijk een klein stukje grond. Je huurt die grond van een vereniging. Je kunt er bloemen groeien, of groenten zoals wortels en tomaten. Het is jouw eigen groene plekje in de drukke stad.

Ruben: Oké, een eigen plekje. Maar je hebt thuis toch ook een tuin? Of een balkon?

Johan: [laughs] Nou, ik woon in een klein appartement op de derde verdieping. Ik heb alleen een heel klein balkon met twee stoelen. Daar past geen boom of grote plant op. Dus voor mij is de volkstuin echt mijn extra tuin.

Ruben: Ja, dat begrijp ik. En wat doe je daar dan de hele dag? Is het niet saai?

Johan: Saai? Nee, echt niet! Er is altijd werk te doen. In de lente moet ik zaaien. Dat betekent kleine zaadjes in de grond stoppen. In de zomer moet ik veel water geven. En in de herfst gaan we oogsten. Dan eten we de groenten op. En weet je wat het leukste is?

Ruben: Vertel.

Johan: De rust. Als ik in de aarde werk met mijn handen, denk ik aan niets anders. Mijn telefoon ligt in mijn tas. Ik hoor alleen de vogels. Dat is voor mij puur geluk.

Ruben: Wat heerlijk klinkt dat. Ik hoor de laatste tijd dat volkstuinen heel populair zijn. Klopt dat?

Johan: Ja, dat is echt bizar. Er is nu een wachtlijst van wel vier jaar in Utrecht! Vroeger waren er vooral oudere mensen op de tuin. Maar nu zie ik steeds meer jonge mensen. Mensen die de hele dag achter een computer werken.

Ruben: Hm. Waarom komen zij, denk je?

Johan: Ze willen weer contact met de natuur. Mijn buurmeisje op de tuin is Sophie, ze is vijfentwintig. Het eerste jaar wist ze niet eens hoe een aardappel groeit! Ze dacht dat ze aan een boom groeiden. [laughs]

Ruben: [laughs] Echt waar? Aan een boom?

Johan: Ja, echt! Maar ze heeft hard gewerkt. Toen ze haar eerste eigen aardappels uit de grond haalde, was ze zo ontzettend blij. Dat was prachtig om te zien. We leren veel van elkaar.

Ruben: Dat is mooi. Is er ook een gemeenschap? Helpen jullie elkaar?

Johan: Zeker. We hebben een kantine op het park. Daar drinken we zaterdags koffie. En als ik te veel tomaten heb, geef ik ze aan de buren. En ik krijg weer aardbeien van hen. Je bent nooit echt alleen, maar je hebt wel je eigen privacy.

Ruben: Een perfecte balans dus. Johan, we gaan afronden. Wat wil je onze luisteraars meegeven vandaag?

Johan: Ga eens wat vaker naar buiten. En heb geduld. Een plantje groeit niet sneller als je eraan trekt. Zo is het in het echte leven ook. Neem de tijd.

Ruben: Prachtige woorden om mee te eindigen. Dank je wel voor dit fijne gesprek, Johan. En voor de luisteraars: wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.