Wachten voor de brug: Twee minuten gratis tijd

Ruben: Soms sta je haast te springen voor een rood licht, of voor een slagboom die langzaam naar beneden gaat. Ergernis? Of juist een moment van rust?

Pieter: [laughs] Nou, de meeste mensen vinden het vreselijk. Ze kijken op hun horloge, zuchten eens diep. Maar ik zie vanaf mijn werkplek juist even een pauze in hun drukke dag.

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Pieter. Pieter is achtenvijftig jaar en hij is brugwachter in Utrecht. Hij bedient een van de weinige bruggen die nog echt met de hand, ter plaatse, geopend worden. Pieter, welkom. Je zit daar dus de hele dag in zo’n klein huisje op de brug. Word je nooit gek van al die wachtende, ongeduldige mensen?

Pieter: Nee, juist niet. Het is eigenlijk een soort theater. Ik zit daar droog en warm, en ik kijk naar buiten. Als de bellen gaan rinkelen en de slagbomen zakken, dan zie je de hele Nederlandse maatschappij stilvallen. De haastige fietser die nog snel onder de slagboom door wil glippen... [laughs] wat trouwens heel gevaarlijk is, doe dat niet! En de mensen in de auto die opeens tijd hebben om hun radio zachter te zetten of even op hun telefoon te kijken. Het is een fascinerend gezicht.

Ruben: Ja, dat geloof ik direct. Maar hoe ben je eigenlijk brugwachter geworden? Het is niet echt een studie die je kiest op de middelbare school, denk ik.

Pieter: Nee, zeker niet. Vroeger werkte ik in de bouw. Hard werken, veel lawaai, altijd rennen. Totdat mijn rug ging protesteren. De dokter zei: Pieter, je moet iets anders gaan doen. Toen zag ik een advertentie voor brugwachter. Ik dacht: dat is niks voor mij, veel te saai. Maar ja, je moet wat. En nu? Ik doe het al twaalf jaar en ik wil nooit meer weg.

Ruben: Wat is er dan zo veranderd in hoe je naar het werk kijkt? Van 'saai' naar 'nooit meer weg'.

Pieter: De rust, Ruben. En de connectie met de natuur en de stad. In de ochtend, als de zon opkomt over het water, is de stad nog zo stil. Je ziet de eendjes zwemmen, de mist boven het water. En jij bent de baas over de weg én het water. Je helpt de schippers hun weg te vervolgen, en je helpt het verkeer op de weg veilig te houden. Het voelt als een heel verantwoordelijke, maar ook heel vredige taak.

Ruben: Maar de meeste bruggen in Nederland worden tegenwoordig toch centraal bediend? Vanuit een groot kantoor met camera's?

Pieter: Klopt, dat is de modernisering. Heel efficiënt natuurlijk. Maar op mijn brug, een mooie oude boogbrug, doen we het nog lokaal. Dat betekent dat ik echt contact heb met de mensen. Schippers die zwaaien, een praatje maken terwijl ze wachten in de sluis of voor de brug. Soms gooien ze zelfs een bedankje naar boven, of we hebben even contact via de marifoon. Dat is de radio waarmee we met de schepen praten. Dat menselijke aspect, dat mis je als je op een centraal kantoor achter twintig schermen zit.

Ruben: Ja, dat kan ik me goed voorstellen. Je bent eigenlijk een baken van rust in een drukke stad. Maar heb je ook wel eens stressvolle momenten? Want er kan natuurlijk ook wel eens iets misgaan.

Pieter: Zeker. Het meest stressvol zijn de mensen die geen geduld hebben. Fietsers die de waarschuwingen negeren. Of automobilisten die nog snel gas geven als de lichten al op rood staan. Dan moet ik heel scherp zijn. Als ik zie dat er nog iemand op de brug staat, mag ik de brug natuurlijk niet openen. Dan moet ik wachten, soms handmatig ingrijpen. Dat geeft wel eens spanning. Je draagt de verantwoordelijkheid voor de veiligheid van honderden mensen per dag.

Ruben: Begrijpelijk. En hoe reageer je dan als iemand heel boos naar je roept vanaf de straat? Want jij bent degene die hen 'tegenhoudt'.

Pieter: Vroeger werd ik daar wel eens zenuwachtig van. Dan dacht ik: oei, ik moet opschieten. Maar nu denk ik: vriend, die twee minuten maken echt het verschil niet in je leven. Ik zwaai dan meestal heel vriendelijk naar ze. Dat werkt het beste. Als je lacht en zwaait, kunnen de meeste mensen niet boos blijven. Dan moeten ze zelf ook lachen.

Ruben: [laughs] Dat is een slimme tactiek. Vriendelijkheid als wapen tegen haast. Pieter, we moeten langzaam afronden. Wat zou jij onze luisteraars, die misschien ook vaak moeten wachten voor een open brug of in de file, willen meegeven?

Pieter: Nou, eigenlijk heel simpel. Zie het wachten niet als verloren tijd. Het is gratis tijd. Tijd waarin je even niks hoeft te doen. Je kunt niet verder, dus je hebt geen keuze. Kijk eens om je heen. Naar de wolken, naar de vogels op het water, of naar de mensen naast je. Geniet van die twee minuten pauze die de brugwachter je cadeau geeft.

Ruben: Wat een prachtige gedachte. Een cadeau van twee minuten. Dank je wel voor dit mooie gesprek, Pieter. En dank je wel voor je geduld op de brug.

Pieter: Graag gedaan, Ruben. En een goede reis verder!

Ruben: Alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl.