Plezier zonder prestatie: de langzame hardloopclub

Tom: Waarom moeten we altijd sneller, verder en beter? Zelfs als we sporten in onze vrije tijd, kijken we constant op onze horloges om onze prestaties te meten. Kan dat niet anders? Welkom bij een nieuwe aflevering van TalkDutch. Vandaag praat ik met Frank. Frank is vijfenveertig jaar en woont in Utrecht. Hij begon een hardloopgroep in zijn wijk, maar met een heel bijzonder doel: zo langzaam mogelijk rennen. Frank, welkom.

Frank: Dank je wel, Tom. Leuk om hier te zijn.

Tom: Frank, leg eens uit. Een hardloopgroep om langzaam te rennen? Dat klinkt bijna als een grap. Waarom doe je dat?

Frank: [laughs] Ja, ik snap dat het vreemd klinkt. De meeste mensen denken bij hardlopen aan zweten, pijn en snelle tijden. Maar voor mij was hardlopen vroeger echt een stressfactor. Ik moest van mezelf steeds sneller. Mijn horloge hield alles bij. En op een dag dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk? Ik loop de hele dag al te rennen voor mijn werk en mijn gezin. Waarom moet dat tijdens het sporten ook?

Tom: Dus je voelde eigenlijk stress tijdens het sporten, in plaats van ontspanning?

Frank: Precies. En ik hoorde dat ook van anderen om me heen. Mensen die zeiden: "Ik wil wel bewegen, maar ik kan die snelle groepen niet bijhouden." Of "Ik schaam me omdat ik zo langzaam ben." Toen dacht ik: ik begin een groep voor mensen die gewoon willen bewegen, zonder dat het een wedstrijd is. We noemen onszelf de 'Langzame Lopers'.

Tom: Wat grappig. En hoe reageerden de mensen in je buurt daarop?

Frank: Nou, in het begin keken mensen wel een beetje vreemd. Maar al snel stonden er de eerste avond tien mensen op de stoep. En nu, een jaar later, lopen we elke woensdagavond met wel dertig man. Mannen, vrouwen, jong, oud... Het is echt een heel diverse groep geworden.

Tom: En wat doen jullie dan precies tijdens zo'n training? Lopen jullie echt heel zachtjes?

Frank: Ja, echt heel rustig. Onze belangrijkste regel is: je moet kunnen blijven praten zonder buiten adem te raken. Als je niet meer kunt praten, loop je te snel. Dan moet je langzamer gaan, of zelfs even wandelen. Dat is in het begin best moeilijk voor mensen, hoor. We zijn zo geprogrammeerd om altijd ons best te doen.

Tom: Dat herken ik wel, ja. Je wilt toch laten zien wat je kunt. Hoe help je mensen om die knop om te zetten?

Frank: Ik zeg altijd: "Je hoeft hier niks te bewijzen." We laten onze sportshorloges thuis. Geen apps, geen tijden, geen afstanden. We kijken niet naar de grond, maar om ons heen. We kijken naar de bomen, we praten met elkaar, en we ademen rustig. Het gaat om het gevoel in je lijf, niet om de cijfers op een schermpje.

Tom: Hm. En wat doet dat met de sfeer in de groep? Want normaal is sporten vaak heel individueel, zelfs in een groep.

Frank: Klopt. Bij ons is het juist heel sociaal. Omdat we zo langzaam lopen, ontstaan er de mooiste gesprekken. Mensen vertellen over hun dag, hun zorgen, of juist over leuke dingen. Het is eigenlijk een soort wandelende praatgroep. Maar we bewegen wel! Na een uur hebben we toch ongemerkt een flink stuk hardgelopen. Alleen voelt het niet zo zwaar.

Tom: Ja, je bent dus eigenlijk dubbel gezond bezig. Je beweegt én je hebt sociaal contact.

Frank: Ja, dat is het precies. Bewegen is gezond voor je lichaam, maar dat sociale deel is minstens zo belangrijk voor je geest. Veel mensen vertellen me dat ze na de woensdagavond echt beter slapen. Niet omdat ze helemaal kapot zijn van het sporten, maar omdat hun hoofd leeg is.

Tom: Is er een specifiek moment of een persoon uit de groep die je is bijgebleven?

Frank: Ja, vorig jaar kwam er een vrouw bij ons, Karin. Ze was herstellende van een zware ziekte en had totaal geen conditie meer. Ze was heel bang dat ze het niet zou kunnen en dat ze de groep in de weg zou lopen. Maar we hebben haar vanaf de eerste minuut opgevangen. We liepen in haar tempo. En na een paar weken zag ik haar veranderen. Ze lachte weer, ze durfde weer op haar lichaam te vertrouwen. Dat was voor mij echt een kippenvelmoment. Dat is waar we het voor doen.

Tom: Wat prachtig om te horen, Frank. Dat laat echt zien dat sporten over zoveel meer gaat dan alleen fit worden.

Frank: Absoluut. Het gaat over verbinding. Met jezelf en met anderen.

Tom: We zijn bijna aan het einde van ons gesprek. Frank, wat zou jij de luisteraars willen meegeven die misschien ook meer willen bewegen, maar drempels voelen?

Frank: Ik zou willen zeggen: laat al die regels en doelen los. Je hoeft geen marathon te lopen. Trek gewoon je schoenen aan, ga naar buiten en begin te lopen. En als je na twee minuten wilt wandelen, dan wandel je. Elke stap is er één. Bewegen is een cadeau voor jezelf, geen taak op je to-do-lijst.

Tom: Een heel mooie boodschap om mee af te sluiten. Dank je wel voor je komst en je inspirerende verhaal, Frank.

Frank: Graag gedaan, Tom. Dank je wel.

Tom: En voor de luisteraars: bedankt voor het luisteren. Tot de volgende keer. Alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl.