Van de drukke stad naar een stil Drents dorp

Noor: Stel je voor: je woont in de drukke stad, met overal geluid en mensen. En van de ene op de andere dag verhuis je naar een stil dorp met driehonderd inwoners. Zou jij dat durven?

Noor: Welkom bij een nieuwe TalkDutch. Vandaag praat ik met Bas. Hij is negenendertig en nam twee jaar geleden die grote stap. Hij verliet Amsterdam en woont nu met zijn gezin in een klein dorp in Drenthe. Welkom, Bas!

Bas: Dank je wel, Noor. Leuk om hier te zijn.

Noor: Vertel eens, Bas... Waarom gingen jullie weg uit de stad? Je had daar toch alles?

Bas: Ja, zeker. We woonden in een heel gezellige buurt in Amsterdam. Maar we kregen twee kinderen. Onze flat werd echt te klein en we wilden heel graag een tuin. Maar ja, een huis met een tuin in Amsterdam is voor normale mensen gewoon onbetaalbaar.

Noor: Ja, de huizenmarkt is echt bizar. Maar waarom dan helemaal naar Drenthe?

Bas: Mijn vrouw en ik wilden echt iets heel anders. Geen haast meer, geen files, gewoon... rust. We vonden een oud klushuis in een prachtig, klein dorpje. Maar toen we er eenmaal woonden... nou, de eerste nachten kon ik gewoon niet slapen van de stilte.

Noor: Echt waar? Was het té stil?

Bas: Ja, bizar hè? In de stad hoor je altijd wel een tram, of mensen op straat. Dat is een soort achtergrondgeluid. In het dorp was het 's nachts echt helemaal zwart en doodstil. Ik voelde me in het begin best wel eenzaam.

Noor: En hoe reageerden de mensen in het dorp op jullie? Want jullie waren echt 'die mensen uit de grote stad'.

Bas: Ja, klopt. In een dorp van driehonderd mensen valt elk nieuw gezicht meteen op. In het begin vond ik dat best lastig. Als ik naar de supermarkt liep, keek iedereen me aan. Ik dacht: ze moeten ons hier niet.

Noor: Oh, wat ongemakkelijk. Maar was dat ook echt zo, of zat het in je hoofd?

Bas: Achteraf denk ik dat het vooral in mijn hoofd zat. Ze waren gewoon nieuwsgierig. Maar in de stad ben je anoniem. Je buren kijken soms weg als je elkaar tegenkomt. Hier kijkt iedereen je recht aan en zegt 'hallo'. Daar moest ik echt aan wennen.

Noor: Hoe is dat contact uiteindelijk veranderd? Was er een speciaal moment?

Bas: Ja, in de herfst. Het stormde heel hard en er was een grote boomtak op onze oprit gevallen. Ik stond daar een beetje onhandig te kijken met een veel te kleine handzaag. [laughs] Ik wist echt niet wat ik moest doen.

Noor: [laughs] Een echte stadse man met een handzaagje.

Bas: Precies! En toen stopte er ineens een tractor op de weg. Dat was onze buurman, Jan, een boer die een stukje verderop woont. Hij stapte uit met een enorme kettingzaag. Hij zei bijna niets, zaagde die tak in vijf minuten in stukken, keek me aan en zei: "Zo, jonge man. Welkom in het dorp." En hij reed weer weg.

Noor: Wauw, wat fantastisch! Een man van weinig woorden, maar wel daden.

Bas: Ja, prachtig. Vanaf dat moment veranderde er echt iets. Ik besefte dat mensen hier elkaar gewoon helpen. Later die week ben ik bij hem langsgegaan met een taart om hem te bedanken. We hebben toen een uur aan zijn keukentafel koffie gedronken.

Noor: Wat mooi. Dus die openheid moet ook een beetje van twee kanten komen?

Bas: Absoluut. Je moet je als nieuwkomer aanpassen, luisteren en vooral... ja, meedoen. Ik help nu bijvoorbeeld met het onderhoud van het dorpshuis. En we gaan naar de buurtbarbecue. Dat is supergezellig.

Noor: En je kinderen? Hoe vonden die de verhuizing?

Bas: Die vinden het geweldig. Ze kunnen hier gewoon de deur uitlopen en buiten spelen. Er is bijna geen verkeer. In Amsterdam moesten we altijd mee naar het park, nu spelen ze zelf in het bos achter ons huis.

Noor: Klinkt heerlijk. Maar mis je de stad dan helemaal nooit?

Bas: Soms wel hoor. [sighs] Even snel eten bestellen om elf uur 's avonds, dat kan hier echt niet. De dichtstbijzijnde pizzeria is een kwartier rijden. Maar als ik 's ochtends met mijn koffie in de tuin sta en de vogels hoor... ja, dan weet ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt.

Noor: Wat een mooi verhaal, Bas. Tot slot: wat wil je onze luisteraars meegeven?

Bas: Wees niet bang voor het onbekende. Een nieuwe buurt of een nieuwe cultuur vraagt tijd. Geef het die tijd ook. Stel je open op, zeg altijd vriendelijk gedag, en wees niet te trots om hulp te vragen. Mensen helpen graag.

Noor: Heel erg bedankt voor je komst en je mooie verhaal, Bas. En veel geluk in Drenthe!

Bas: Graag gedaan, Noor. Bedankt.

Noor: En voor de luisteraars thuis: bedankt voor het luisteren. Wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!