Weer in de schoolbanken: Jeroen (37) leert meubelmaken

Eva: Met je handen werken als je de hele dag achter een computer zit. Waarom besluit je om meubels te gaan maken en daarvoor weer in de schoolbanken te kruipen?
Eva: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Jeroen. Hij is zevenendertig jaar, werkt als adviseur in de IT, maar volgt nu al twee jaar een avondopleiding tot meubelmaker. Jeroen, welkom. Wat leuk dat je er bent.
Jeroen: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn en erover te vertellen.
Eva: Want ja, meubels maken. Hoe komt iemand die de hele dag met computers werkt op het idee om met hout te gaan werken?
Jeroen: Nou, het begon eigenlijk met een gevoel van ontevredenheid. Aan het einde van mijn werkdag keek ik naar mijn computer en dacht ik: wat heb ik vandaag nou eigenlijk echt gedaan? Alles is digitaal. Ik wilde heel graag iets maken dat ik kon vasthouden. Iets echts.
Eva: Ja, dat begrijp ik heel goed. Maar je had nog nooit zoiets gedaan?
Jeroen: Nee, helemaal niet. Ik kon nog geen vogelhuisje bouwen, serieus! [laughs] Dus ik dacht: als ik dit wil leren, moet ik het goed doen. Ik zocht een echte opleiding, niet zomaar een korte workshop van een middag. Zo kwam ik terecht bij een avondschool voor houtbewerking en meubelmakerij.
Eva: En hoe was dat, om weer als student in een klas te zitten?
Jeroen: In het begin was het best spannend. Je komt daar binnen en je kent niemand. De klas is heel divers: er zit een arts bij, een student, en een schilder. Maar we hadden allemaal hetzelfde doel: we wilden leren creëren met onze handen. De theorie was wel even wennen. We moesten leren over verschillende soorten hout, hoe bomen groeien en hoe hout werkt als het warm of koud wordt.
Eva: Hout leeft natuurlijk, het reageert op de omgeving.
Jeroen: Precies, hout werkt altijd. Dat was een van de eerste dingen die we leerden. Je kunt niet zomaar twee stukken hout aan elkaar lijmen en hopen dat het blijft zitten.
Eva: En de praktijk? Moest je meteen een ingewikkelde kast maken?
Jeroen: [laughs] Nee, absoluut niet! De eerste weken mochten we de machines niet eens aanraken. We begonnen met handgereedschap. We moesten een beitel leren slijpen. Dat is een scherp stuk metaal om hout mee te snijden. Dat slijpen moet heel precies. Als je beitel niet scherp is, kun je niet mooi werken. Ik geloof dat ik de eerste avond wel drie uur lang alleen maar op een steen heb staan wrijven om die beitel scherp te krijgen.
Eva: Drie uur? Dat vraagt wel heel veel geduld. Is dat moeilijk voor jou?
Jeroen: Nou, in mijn werk moet alles snel. Als een computerprogramma niet werkt, zoek ik snel een oplossing en klik ik op 'herstellen'. Maar bij hout kan dat niet. Als je te veel hout weghaalt met je zaag, is het weg. Dan kun je niet op 'undo' drukken. Je moet opnieuw beginnen. Dat was in het begin heel frustrerend. Ik heb weleens een stuk hout door de kamer willen gooien.
Eva: Echt waar? Vertel eens. Wat ging er mis?
Jeroen: Ik was bezig met een verbinding voor een tafelpoot. Dat moet heel strak in elkaar passen. Ik was al uren bezig en toen ik het in elkaar wilde zetten, drukte ik te hard. Het hout barstte. [sighs] Alles was kapot. Ik dacht echt: ik stop ermee, ik kan dit niet.
Eva: En wat deed je toen?
Jeroen: De docent kwam naar me toe. Hij bleef heel rustig. Hij zei: "Jeroen, dit is het belangrijkste deel van de opleiding. Fouten maken hoort erbij. Nu weet je hoe het materiaal reageert. Pak een nieuw stuk hout en begin opnieuw, maar doe het nu langzamer." Dat was een belangrijk moment voor mij. Ik leerde dat fouten maken niet erg is. Het is juist de manier om het echt te leren.
Eva: Wat een mooie les. Het gaat dus niet alleen om de meubels, maar ook over hoe je denkt.
Jeroen: Ja, zeker. Het heeft me echt veranderd. Ik ben veel rustiger geworden. Als ik nu in de werkplaats ben, vergeet ik de tijd helemaal. Mijn telefoon ligt in mijn tas. Ik hoor alleen het geluid van de zaag en ik ruik de geur van vers hout. Dat is heerlijk. Het is voor mij een soort meditatie.
Eva: En wat heb je tot nu toe gemaakt waar je echt trots op bent?
Jeroen: Mijn grootste project tot nu toe is een eikenhouten nachtkastje. Het heeft een deurtje en een kleine lade. Als je heel goed kijkt, zie je wel dat het door een student is gemaakt. Er zit hier en daar een klein kiertje. Maar het staat nu naast mijn bed. Elke ochtend als ik wakker word, zie ik dat kastje en denk ik: dat heb ik zelf gemaakt, met mijn eigen handen. Dat geeft echt een fantastisch gevoel.
Eva: Dat geloof ik meteen. Wat ontzettend gaaf. We zijn alweer bijna aan het einde van ons gesprek. Wat zou je onze luisteraars willen meegeven die misschien ook twijfelen om iets nieuws te gaan leren?
Jeroen: Ik zou zeggen: doe het gewoon. Het maakt niet uit hoe oud je bent. Het is heerlijk om weer even een beginner te zijn en iets te leren wat je nog helemaal niet kunt. Wees niet bang om fouten te maken, dat hoort erbij en maakt het juist leuk als het daarna wel lukt.
Eva: Dank je wel voor je inspirerende verhaal, Jeroen. Heel veel succes met de rest van je opleiding.
Jeroen: Dank je wel, Eva.
Eva: En voor de luisteraars: het hele transcript van deze aflevering kun je gratis nalezen op talkdutch punt nl.