Leven in de nacht: Het geheim van de warme bakker

Ruben: Stel je voor: de hele stad slaapt, het is aardedonker op straat, en jij begint net aan je werkdag. Thomas, hoe voelt dat nou, om te leven als de rest van de wereld droomt?

Thomas: [laughs] Nou, Ruben, in het begin is dat heel vreemd. Je voelt je een beetje een dief in de nacht. Maar na twintig jaar... tja, nu is de nacht echt van mij. Het geeft een soort rust die je overdag nooit vindt.

Ruben: Welkom in TalkDutch, Thomas. Fijn dat je er bent. Thomas is bakker in Utrecht. Al twintig jaar staat hij elke nacht om twee uur op om het lekkerste brood van de stad te bakken. Thomas, neem ons eens mee. Je wekker gaat om kwart over één 's nachts. Wat gebeurt er dan?

Thomas: Nou, ik moet eerlijk zeggen: die wekker blijft moeilijk. Ik spring echt niet direct vrolijk uit bed. Maar als ik eenmaal in de bakkerij ben, en de grote ovens gaan aan... dan begint het te leven. De geur van warm deeg, de stilte op straat. Dat is magisch. En dan drink ik eerst een hele sterke bak koffie, natuurlijk.

Ruben: Ja, dat kan ik me voorstellen, die koffie is nodig! De geur van vers brood is natuurlijk heerlijk. Maar hoe doet je lichaam dat eigenlijk? Wij mensen zijn toch eigenlijk gemaakt om overdag te leven?

Thomas: Klopt, we zijn geen uilen [laughs]. Het is ook echt een ritme waar je aan moet wennen. Mijn hele sociale leven is anders. Als mijn vrienden om acht uur 's avonds gezellig een biertje gaan drinken, moet ik echt naar bed. Dat was in het begin wel eens moeilijk. Dan voel je je buitengesloten. Je mist verjaardagen, feestjes... dat doet soms best pijn.

Ruben: Hm, dat snap ik. Heb je in al die jaren nooit gedacht: ik stop ermee, ik zoek een normale kantoorbaan van negen tot vijf?

Thomas: Zeker wel. Vooral toen de kinderen klein waren. Dan wil je er overdag voor hen zijn, maar je moet ook slapen. Soms sliep ik maar vier uur per dag. Dan ben je echt een zombie. Maar ja, het bakkersvak... het zit gewoon in mijn bloed. Mijn vader was bakker, mijn opa ook. Het is meer dan werk, het is echt mijn passie. Als ik die mooie, bruine broden uit de oven haal... dat gevoel is onbetaalbaar.

Ruben: Wat mooi. En wat is dan het allermooiste moment van zo'n nacht? Is er een specifiek moment dat je altijd bijblijft?

Thomas: Dat is het moment rond een uur of vijf in de ochtend. Het brood is bijna klaar. De eerste vroege vogels, zoals krantenbezorgers of politieagenten, lopen langs de winkel. Soms kloppen ze zachtjes aan voor een warm croissantje dat net uit de oven komt. Die blik in hun ogen, dat ze zoiets warms krijgen op een koude winterochtend... dat is echt goud waard. Je brengt een beetje licht in hun nacht.

Ruben: Wat een prachtig beeld. Je bent eigenlijk een soort nachtelijke held voor hen. Maar zeg eens, Thomas, er zijn tegenwoordig overal supermarkten met heel goedkoop brood. Waarom komen mensen nog naar een ambachtelijke bakker zoals jij?

Thomas: Kijk, in de supermarkt moet alles snel. Snel rijzen, snel bakken, snel verkopen. Wij doen het anders, wij nemen de tijd. Ons zuurdesembrood ligt soms wel vierentwintig uur te rusten. Daardoor krijgt het veel meer smaak en is het ook veel beter voor je buik. Mensen proeven echt het verschil. Gelukkig zien we dat vooral jonge mensen dat ambacht weer gaan waarderen. Ze betalen liever iets meer voor kwaliteit en een goed verhaal.

Ruben: Ja, dat merk ik zelf ook. Je proeft de liefde en de tijd die erin zit. Maar hoe zit het met je eigen gezondheid? Merk je dat het nachtwerk zwaarder wordt nu je wat ouder bent?

Thomas: [sighs] Ja, de jaren gaan wel tellen. Je herstelt gewoon minder snel van een korte nacht. Daarom ben ik heel streng voor mezelf. Ik eet gezond, ik drink bijna geen alcohol en ik sport veel. Je moet echt als een atleet leven om dit werk vol te houden. En mijn vrouw helpt me daar gelukkig heel goed bij. Zij begrijpt mijn ritme en zorgt dat het huis stil is als ik moet slapen.

Ruben: Dat is dus echt teamwork thuis. Thomas, we gaan langzaam afronden. Wat is nu het belangrijkste dat je onze luisteraars wilt meegeven? Mensen die misschien ook worstelen met hun dagelijkse ritme?

Thomas: Nou... ik zou willen zeggen: zoek de rust op. We moeten tegenwoordig allemaal zo ontzettend snel, alles moet meteen klaar zijn. Maar goede dingen hebben gewoon tijd nodig. Net als goed brood. Neem eens de tijd om echt te proeven wat je eet, en geniet van de stille momenten op de dag. Die zijn er genoeg, als je ze maar wilt zien.

Ruben: Wat een mooie, wijze boodschap om mee te eindigen. Dank je wel voor je komst naar de studio, Thomas. En natuurlijk voor je prachtige verhaal.

Thomas: Heel graag gedaan, Ruben. En nu ga ik snel naar huis voor een welverdiend dutje!

Ruben: [laughs] Dat heb je zeker verdiend! En voor de luisteraars thuis: ontzettend bedankt voor het luisteren naar deze aflevering van TalkDutch. Wil je alles nog eens rustig nalezen? Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!