Klein wonen, groot leven: Marjoleins keuze voor rust

Ruben: Zou jij al je bezittingen kunnen weggeven en gaan wonen in een huisje zo groot als een gemiddelde garage? Gewoon, omdat het je gelukkiger maakt?
Marjolein: Mensen dachten echt dat ik gek was geworden. Ze vroegen: "Waar laat je je boeken, Marjolein? En je winterjas?" Maar nu, drie jaar later, wil ik echt nooit meer terug.
Ruben: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Marjolein. Zij is zevenendertig jaar en besloot haar grote eengezinswoning in te ruilen voor een 'tiny house' van vijfentwintig vierkante meter aan de rand van het bos. Marjolein, ontzettend fijn dat je er bent.
Marjolein: Dank je wel, Ruben. Leuk om hier te zijn.
Ruben: Neem ons eens mee naar die beslissing. Je had een goede baan, een mooi huurhuis in de stad... Waarom dacht je op een dag: dit roer moet om?
Marjolein: Nou... [sighs] het begon eigenlijk met een soort benauwdheid. Ik was alleen maar aan het werk om de huur te betalen. En in het weekend was ik druk met het schoonmaken van kamers die ik nauwelijks gebruikte. Ik kocht ook steeds spullen om mezelf te belonen voor het harde werken. Een vicieuze cirkel, weet je wel?
Ruben: Ja, heel herkenbaar. Je werkt hard om spullen te kopen die je eigenlijk niet nodig hebt, om de leegte te vullen.
Marjolein: Precies! En op een avond keek ik om me heen en dacht: wat voegt dit nu echt toe aan mijn leven? Niets, eigenlijk. Toen ben ik gaan lezen over minimalisme en tiny houses. En het liet me simpelweg niet meer los.
Ruben: Maar van een idee in je hoofd naar de realiteit is een grote stap. Hoe reageerde je omgeving toen je vertelde dat je bijna alles ging verkopen?
Marjolein: Nou, mijn moeder maakte zich vooral grote zorgen. Die vroeg constant: "Maar Marjolein, waar laat je je wasmachine dan? En waar moet ik slapen als ik op bezoek kom?" Vrienden vonden het wel stoer, maar ze zeiden ook snel: "Ik zou het zelf echt nooit kunnen hoor, ik heb veel te veel spullen." Het grappige is dat diezelfde vrienden nu juist heel graag bij mij langskomen om de rust te ervaren.
Ruben: En hoe begin je aan zoiets? Hoe neem je afscheid van je spullen? Dat noemen we tegenwoordig 'ontspullen', toch?
Marjolein: [laughs] Ja, ontspullen! Dat is echt een prachtig Nederlands woord. Het betekent eigenlijk gewoon ruimte maken in je leven door bezittingen weg te doen. En dat is pijnlijk, hoor. Ik ben heel praktisch begonnen met kleding. Elk kledingstuk hield ik vast en ik vroeg mezelf: maakt dit me echt blij? Zo niet, dan ging het naar de kringloopwinkel.
Ruben: Oké, kleding lukt misschien nog. Maar persoonlijke spullen? Foto's, brieven, cadeaus van familie?
Marjolein: Oef, dat was echt het moeilijkst. Ik had bijvoorbeeld een enorme doos met oude schoolschriften en tekeningen van vroeger. Die heb ik uiteindelijk allemaal gefotografeerd. Nu staan ze op een harde schijf. Dat neemt geen ruimte in beslag, maar de herinnering blijft. Je leert dat herinneringen niet in de spullen zelf zitten, maar in jou.
Ruben: Wat mooi gezegd. En toen was het zover. Je verhuisde naar je tiny house. Hoe ziet je dagelijks leven er nu uit op die vijfentwintig vierkante meter? Is het niet heel erg passen en meten?
Marjolein: Soms wel, natuurlijk. Mijn keuken heeft bijvoorbeeld maar twee kookpitten. En ik heb een composttoilet. Dat is een toilet zonder water, dat alles opvangt in een biologische bak die ik zelf moet legen. Dat klinkt voor veel mensen vies, maar het went heel snel. En het scheelt enorm veel water.
Ruben: Hm, een composttoilet. Dat vraagt wel om een knop die omgaat in je hoofd.
Marjolein: Absoluut. Maar wat ik ervoor terugkrijg is onbetaalbaar. Ik word nu wakker met het geluid van de vogels. Mijn energierekening is bijna nul omdat ik zonnepanelen heb. En het belangrijkste: ik hoef nog maar drie dagen per week te werken. De rest van de tijd ben ik vrij. Ik lees, ik wandel, ik werk in de tuin.
Ruben: Je hebt dus eigenlijk tijd gekocht met je keuze.
Marjolein: Ja, zo voelt het echt. Tijd en rust.
Ruben: Maar zijn er ook momenten dat je denkt: waar ben ik aan begonnen? Bijvoorbeeld als het regent en je de hele dag binnen zit?
Marjolein: Zeker. De eerste winter was echt even zwaar. Het regende weken achter elkaar en alles werd vochtig. Je kunt je natte jas nergens goed ophangen zonder dat hij tegen de bank hangt. Dan voelt het wel heel erg klein. Of als je griep hebt en de hele dag in dat kleine bed ligt. Dan mis ik soms wel een aparte slaapkamer. Maar zodra de zon weer schijnt, ben ik dat snel vergeten.
Ruben: Het dwingt je dus ook om veel buiten te zijn?
Marjolein: Ja, de natuur is mijn woonkamer geworden. Ik leef nu echt met de seizoenen mee. In de zomer ben ik eigenlijk alleen maar buiten. Mijn huisje is dan alleen een plek om te slapen.
Ruben: Als je nu kijkt naar onze maatschappij, waarin we altijd maar meer en groter willen... Hoe kijk je daar nu naar?
Marjolein: Met een beetje verdriet, soms. We zijn zo gefocust op status en bezit. We denken dat een grotere auto of een groter huis ons gelukkig maakt. Maar het brengt vaak alleen maar meer stress en schulden met zich mee. Geluk zit voor mij nu in de eenvoud. Een warme kop thee, een goed gesprek, de wind door de bomen.
Ruben: Prachtig. Marjolein, we gaan langzaam afronden. Wat is het belangrijkste dat je onze luisteraars zou willen meegeven?
Marjolein: Begin klein. Je hoeft niet meteen je hele huis te verkopen. Maar begin eens met één kast op te ruimen. Ervaar hoe fijn het is om bewust ruimte te maken. Letterlijk en figuurlijk. Ruimte in je huis geeft echt ruimte in je hoofd.
Ruben: Dank je wel voor je inspirerende verhaal, Marjolein. Het zet me zeker aan het denken over mijn eigen overvolle zolder.
Marjolein: Graag gedaan, Ruben. Succes met opruimen!
Ruben: Soms is minder inderdaad veel meer. Het verhaal van Marjolein laat zien dat vrijheid niet te koop is in een winkel. Alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl.