De geur van rubber en olie: Leo over zijn fietsenwinkel

Ruben: Wat doe je als je fiets een lekke band heeft? Of als de ketting eraf valt? De meeste Nederlanders gaan dan snel naar de fietsenmaker. Maar hoe is het om de hele dag tussen de wielen en de trappers te staan?

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Leo. Leo is een-en-vijftig jaar oud en hij is al dertig jaar fietsenmaker in Utrecht. Welkom, Leo.

Leo: Dank je wel, Ruben. Leuk om hier te zijn.

Ruben: Leo, dertig jaar in de fietsen. Dat is een lange tijd. Waarom ben je ooit begonnen?

Leo: Nou… [sighs] ik hield als kind al van techniek. Mijn eigen fiets haalde ik altijd uit elkaar. Gewoon om te kijken hoe het werkte. En die geur, weet je? De geur van rubber en olie. Dat vond ik toen al heerlijk. Nu nog steeds, trouwens. Als ik mijn winkel binnenstap, voel ik me thuis.

Ruben: Dus het is echt jouw plek. En hoe ziet een gewone dag er voor jou uit?

Leo: Ik begin vroeg, om acht uur. Dan doe ik de deur open en komen de eerste mensen al binnen. Vaak hebben ze haast. Ze moeten naar hun werk of naar school. "Leo, mijn band is lek!" of "Mijn remmen doen het niet!" Ik schrijf alles op en ga aan het werk. Het is de hele dag doorpakken.

Ruben: Klinkt druk. Wat vind je nou echt het leukste aan dit werk?

Leo: Dat is makkelijk: het contact met de mensen. En dat is heel divers. In Utrecht fietst echt iedereen. De student, de advocate, de leraar, de oma met haar kleinkind. Iedereen komt bij mij in de winkel. En iedereen is gelijk als hun fiets kapot is. Ze willen gewoon weer snel op weg.

Ruben: Ja, we kunnen echt niet zonder onze fiets in Nederland. Heb je een leuk voorbeeld van zo'n ontmoeting?

Leo: Ja, vorige week nog. Er kwam een klein meisje binnen met haar moeder. Haar zijwieltjes stonden scheef. Ze kon niet meer fietsen en moest bijna huilen. Ik ben meteen op mijn knieën gegaan en heb de wieltjes rechtgezet. Binnen twee minuten was het klaar. Ze gaf me een grote lach en fietste zo de winkel weer uit. Ja, [laughs] dat is echt goud waard. Daar doe ik het voor.

Ruben: Wat mooi. Maar het werk is vast ook veranderd in dertig jaar. Hoe is dat voor jou?

Leo: O ja, enorm. Vroeger had je gewone fietsen met drie versnellingen. Dat snapte ik met mijn ogen dicht. Nu heeft bijna iedereen een elektrische fiets. Dat is echt andere koek. Ik moet nu vaak een computer aansluiten om te kijken wat er kapot is. Dat was in het begin wel even wennen, hoor. Ik ben een man van het handwerk, niet van de computers.

Ruben: Hm, dat geloof ik direct. Mis je de oude fietsen dan niet?

Leo: Soms wel een beetje. Gelukkig komen die er ook nog genoeg. Een wiel recht maken, dat blijft echt vakwerk. Daar heb je geen computer voor nodig, alleen gevoel in je handen en een goed oog. Dat ambacht, dat vind ik nog steeds het mooiste wat er is.

Ruben: Je straalt helemaal als je erover vertelt. We gaan afronden, Leo. Wat wil je onze luisteraars vandaag meegeven?

Leo: Wees een beetje lief voor je fiets. Een fiets brengt je overal, maar hij heeft ook liefde nodig. Maak hem af en toe schoon en doe wat olie op de ketting. Dan fietst het een stuk lichter en gaat hij veel langer mee.

Ruben: Een heel goed advies. Dank je wel voor je verhaal, Leo. En succes in de werkplaats.

Leo: Graag gedaan, Ruben. Tot de volgende keer.

Ruben: Dit was TalkDutch voor vandaag. Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl. Tot morgen!