500 kilometer vertraging: Albert over het Pieterpad

Tom: Is het eigenlijk wel mogelijk om in ons overbevolkte, gehaaste landje écht de verbinding met de natuur en jezelf terug te vinden, simpelweg door één voet voor de andere te zetten? Sommige mensen beweren dat je daarvoor naar de Himalaya of de Andes moet, maar mijn gast van vandaag bewijst het tegendeel.

Tom: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Tom, en vandaag zit ik aan tafel met de zesenvijftigjarige Albert. Albert heeft onlangs een bijzondere prestatie geleverd: hij heeft in twee jaar tijd, etappe voor etappe, de bekendste langeafstandswandeling van Nederland gelopen: het Pieterpad. Vijfhonderd kilometer van het uiterste noorden in Groningen naar het diepe zuiden in Limburg. Albert, ontzettend leuk dat je er bent.

Albert: Dank je wel, Tom. Leuk om hier te zijn en om over mijn passie te vertellen.

Tom: Ja, want vijfhonderd kilometer lopen in een land dat we vooral kennen van de snelwegen, de treinen en de drukte... Waarom begin je daar in vredesnaam aan? Was het een soort crisis, of zocht je gewoon een sportieve uitgaging?

Albert: [laughs] Nee, een crisis was het gelukkig niet. Maar wel een behoefte aan vertraging. Kijk, ik heb een drukke baan in de IT, ik zit de hele dag achter schermen en de waan van de dag regeert. Op een gegeven moment dacht ik: ik moet eruit, ik moet bewegen. Maar de sportschool trok me niet. En toen hoorde ik iemand praten over het Pieterpad. Het idee om van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg te lopen, dus echt het land te doorkruisen op eigen kracht, dat sprak me enorm aan. Het voelde bijna als een pelgrimstocht, maar dan gewoon in eigen land.

Tom: En hoe reageerde je omgeving toen je dit plan aankondigde? Want het is niet iets wat je even in een weekendje doet.

Albert: Nou, de meesten vonden het wel stoer, maar vroegen meteen: 'Ga je dat dan in één keer doen?' Maar dat kon natuurlijk helemaal niet met mijn werk. Ik heb het echt in etappes opgeknipt. Meestal één weekend per maand, soms twee dagen achter elkaar. Dan reisde ik met de trein naar het startpunt van die etappe, liep twintig of vijfentwintig kilometer, sliep in een bed and breakfast, en liep de volgende dag weer een etappe naar een volgend station. En zo schoof ik langzaam op naar het zuiden.

Tom: Precies, dat maakt het ook behapbaar. Maar twintig kilometer per dag wandelen... dat onderschatten mensen geloof ik nogal eens. Hoe ging dat fysiek in het begin? Was het zwaar?

Albert: O, absoluut. De eerste paar etappes in Groningen waren behoorlijk pittig. Mensen denken dat Groningen vlak is en dus makkelijk, maar je loopt daar veel over open vlaktes, met de wind vol in je gezicht. En de ondergrond is vaak hard. Na die eerste twintig kilometer had ik blaren op plekken waarvan ik niet eens wist dat ik er spieren of huid had. [laughs] Ik dacht echt even: waar ben ik aan begonnen? Mijn knieën protesteerden, mijn rug deed zeer van de rugzak... Maar het bijzondere is: je lichaam past zich heel snel aan. Na een etappe of vier, toen ik Drenthe in liep, begon het te wennen. Je krijgt ritme.

Tom: Ja, je bouwt conditie op terwijl je bezig bent. En Drenthe is natuurlijk heel anders dan Groningen. Wat deed die verandering van het landschap met je? Want je loopt echt door verschillende provincies.

Albert: Dat is misschien wel het mooiste van de hele ervaring. Nederland is zo ontzettend divers, en dat zie je pas echt als je loopt. In Groningen heb je die weidsheid, de enorme luchten en de rust van de landbouwgronden. In Drenthe loop je ineens door de bossen, langs hunebedden en over de heide. En verder naar het zuiden, in Overijssel en Gelderland, krijg je de Sallandse Heuvelrug en de bossen van de Veluwe. Je voelt de bodem onder je voeten veranderen, van klei naar zand, en uiteindelijk in Limburg naar mergel en heuvels. Dat tempo van het wandelen, zo'n vijf kilometer per uur, is perfect om die veranderingen echt in je op te nemen. Je ziet de seizoenen veranderen, je ruikt het bos... Je bent heel erg in het hier en nu.

Tom: Hm. Dat klinkt inderdaad heel rustgevend. Maar loop je dan de hele tijd in stilte, of luister je naar muziek of podcasts? Nu maak ik natuurlijk reclame tegen mezelf, maar ik ben toch benieuwd.

Albert: [laughs] Nou, ik moet je bekennen: de eerste paar etappes had ik inderdaad oortjes in. Dan luisterde ik naar het nieuws of een luisterboek. Maar al gauw merkte ik dat dat me juist afleidde van de ervaring. Ik wilde juist ontsnappen aan die constante stroom van informatie. Dus ik heb die oortjes opgeborgen. En dat was in het begin best onwennig. Je bent alleen met je eigen gedachten. En die gedachten gaan in het begin alle kanten op: je denkt aan je werk, aan de boodschappen, aan die e-mail die je nog moet sturen... Maar na een paar kilometer wordt het stil in je hoofd. Dan ga je letten op het ritselen van de bladeren, het zingen van de vogels, of gewoon op het ritme van je eigen ademhaling en je voetstappen. Het wordt een soort actieve meditatie.

Tom: Wat mooi hoe je dat omschrijft. Een actieve meditatie. En hoe zat het met het sociale aspect? Want je loopt veel alleen, maar je bent vast ook andere wandelaars tegengekomen. Het Pieterpad is immers behoorlijk populair. Is er een soort 'Pieterpad-gevoel' onder de wandelaars?

Albert: Ja, dat is er zeker! Het is echt een heel vriendelijke subcultuur. Je herkent de andere wandelaars meteen aan hun kleding, hun stevige schoenen en de gids die ze vasthouden, of de app op hun telefoon natuurlijk. En er is een ongeschreven regel dat je elkaar groet. Soms loop je een paar kilometer met iemand op en heb je de diepste gesprekken. Omdat je elkaar niet kent, en waarschijnlijk nooit meer zult zien, praat je heel makkelijk over wezenlijke dingen. Ik herinner me een gesprek met een man die net met pensioen was en niet wist wat hij met zijn tijd moest doen. We hebben een uur samengelopen, onze levensverhalen gedeeld, en bij de volgende splitsing namen we afscheid met een handdruk. Dat heeft echt indruk op me gemaakt.

Tom: Prachtig is dat. Geen verplichtingen, gewoon een moment van echte verbinding. En nu ben je vorig jaar geëindigd op de Sint-Pietersberg in Maastricht. Hoe voelde dat moment, toen je die allerlaatste meters omhoog liep en wist: het zit erop?

Albert: Dat was heel dubbel, Tom. Aan de ene kant natuurlijk een enorme ontlading en trots. Je staat daar op dat platform, kijkt uit over het landschap, en je realiseert je dat je vanaf de Waddenzee helemaal hiernaartoe bent gelopen. Maar aan de andere kant voelde ik ook een soort weemoed. Het project was voorbij. De routine van elke maand die rust opzoeken, viel weg. Ik miste het wandelen meteen al toen ik in de trein terug naar huis zat.

Tom: Dat kan ik me heel goed voorstellen. Het doel is bereikt, maar de weg ernaartoe was eigenlijk het mooiste. Ben je inmiddels alweer aan iets nieuws begonnen? Want het wandelvirus heeft je geloof ik wel gegrepen.

Albert: Ja, dat klopt, ik ben definitief besmet met het virus. Ik loop nu het Nederlands Kustpad, dat langs de hele Noordzee loopt. Weer heel anders, met veel wind en duinen. Ik kan het echt iedereen aanraden om gewoon te beginnen, hoe klein ook.

Tom: Dat brengt me meteen bij mijn laatste vraag, Albert. Wat zou jij onze luisteraars willen meegeven die misschien ook meer willen bewegen of die rust zoeken, maar ertegenaan hikken?

Albert: Wacht niet op het perfecte moment en begin gewoon klein. Je hoeft niet meteen vijfhonderd kilometer te lopen. Trek fatsoenlijke schoenen aan, loop je deur uit en ga een uur wandelen zonder telefoon. Laat de omgeving op je inwerken. Je zult versteld staan van wat een uurtje buiten wandelen doet met je lichaam en vooral met je geest. De rust ligt letterlijk om de hoek.

Tom: Een prachtig advies, Albert. Dank je wel voor je komst naar de studio en voor het delen van je inspirerende verhaal. En heel veel succes met het Kustpad!

Albert: Graag gedaan, Tom. Dank je wel.

Tom: En zo zie je maar dat je voor een groot avontuur en diepe rust helemaal niet ver weg hoeft te reizen. Soms is de weg naar jezelf gewoon een pad door ons eigen mooie land. Bedankt voor het luisteren naar deze aflevering van TalkDutch. Wil je alles nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!