Met je handen in de klei: Nicole leert pottenbakken

Eva: Waarom willen we altijd dat alles in ons leven perfect is? Soms moeten we gewoon onze handen vuil maken om echt rust te vinden.

Eva: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Eva. Vandaag praat ik met Nicole. Zij is negenendertig jaar oud. Nicole besloot een paar maanden geleden iets heel nieuws te leren. Ze ging op een cursus pottenbakken. Welkom, Nicole.

Nicole: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn.

Eva: Nicole, pottenbakken. Dat klinkt heel ouderwets, maar het is nu heel populair. Waarom wilde je dit leren?

Nicole: Nou... ik heb een drukke baan op een kantoor. Ik zit de hele dag achter een computer. Mijn hoofd zit vaak vol met gedachten. Ik wilde iets doen met mijn handen. Iets echts maken. En ik dacht: klei is lekker simpel.

Eva: Ja, klei is natuurlijk heel basic. Maar is het ook makkelijk te leren?

Nicole: [laughs] Nee, echt niet! De eerste les was een groot drama. De klei moet precies in het midden van de draaischijf liggen. Als dat niet zo is, vliegt de klei alle kanten op. Mijn kleren zaten helemaal onder de natte modder.

Eva: Oh, echt waar? Dus je dacht meteen: ik stop ermee?

Nicole: Haha, nee, juist niet. Het was een grote uitdaging. Je moet namelijk heel rustig zijn. Als je stress hebt, voelt de klei dat direct. Dan mislukt de beker of de schaal meteen. Je moet echt heel rustig ademen.

Eva: Wat bijzonder. Dus de klei reageert eigenlijk op jouw gevoel?

Nicole: Ja, precies. Dat leerde ik van de docent op de cursus. Hij zei: "Nicole, laat je schouders zakken. Adem rustig uit." En toen ging het ineens veel beter. Je moet heel zachtjes duwen met je vingers, maar je moet ook sterk zijn in je handen. Het is echt een soort dans met de klei.

Eva: Hm. En wat voel je dan als er eindelijk een mooie vorm ontstaat?

Nicole: Dat is zo'n heerlijk gevoel! Je begint met een saaie, grijze klomp klei. En ineens heb je een kleine vaas in je handen. Hij is misschien een beetje scheef en niet perfect. Maar hij is wel door mij gemaakt.

Eva: En dat is juist de kunst, denk ik? Dat het niet perfect hoeft te zijn?

Nicole: Ja, dat was echt de grootste les voor mij. Op mijn werk moet alles altijd foutloos zijn. Maar een scheve beker heeft juist karakter. Ik geef die bekers nu cadeau aan vrienden. Ze vinden het fantastisch.

Eva: Wat een ontzettend mooi cadeau. Hoe vaak ga je nu naar de cursus?

Nicole: Eén keer per week, op woensdagavond. Het is echt mijn rustpunt in de week geworden. Ik kijk er elke keer weer naar uit. Mijn telefoon gaat uit, en mijn handen gaan in de klei. Meer is er op dat moment niet.

Eva: Prachtig. We zijn alweer bijna aan het einde van ons gesprek. Wat wil je onze luisteraars meegeven die misschien ook een nieuwe vaardigheid willen leren?

Nicole: Ga gewoon iets doen waar je lekker vies van mag worden. Durf fouten te maken. Het is zo heerlijk om eens een keer niet de beste te hoeven zijn.

Eva: Dank je wel voor dit fijne gesprek, Nicole. En heel veel plezier met je volgende vazen.

Nicole: Dank je wel, Eva. Graag gedaan.

Eva: Wil je dit gesprek rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.