Beter een goede buur: contact met je buren

Ruben: Waarom weten we in Nederland vaak wel wanneer de vuilnisbak buiten moet, maar niet hoe onze buurman heet? [sighs] Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Els, 62 jaar oud. Zij woont in Utrecht en is al jaren de motor achter het contact in haar straat. Els, welkom.

Els: Dankjewel, Ruben. Leuk om hier te zijn.

Ruben: Els, we kennen het allemaal: een snelle groet bij de voordeur, en snel weer door. Waarom besloot jij dat het anders moest?

Els: Nou... het begon toen er een nieuwe buurvrouw kwam wonen. Ze was net gescheiden en had jonge kinderen. Ik zag haar worstelen met de zware vuilniszakken. We wonen zo dicht op elkaar, maar we leven in onze eigen bubbels. Een bubbel is een soort eigen, afgesloten wereldje, weet je wel? Je ziet elkaar, maar er is geen echt contact. En dat vond ik jammer. Dus ben ik een kopje koffie gaan brengen.

Ruben: Een kopje koffie. Heel simpel.

Els: Ja! Maar de drempel is soms zo hoog voor mensen. Met die drempel bedoel ik dat mensen het spannend vinden om de eerste stap te zetten. Ze zijn bang dat ze storen. Maar die buurvrouw was zo ontzettend blij. We hebben wel een uur staan praten op de stoep.

Ruben: En dat was het begin van het jaarlijkse straatfeest?

Els: Klopt. Het jaar daarna dacht ik: waarom organiseren we geen straatfeest? Gewoon laagdrempelig. Dat betekent dat iedereen makkelijk mee kan doen, zonder veel geld of moeite. We zetten een paar tafels op straat, iedereen neemt zelf wat te eten en te drinken mee, en we kletsen wat.

Ruben: [laughs] En hoe reageerden de buren? Nederlanders kunnen best gehecht zijn aan hun privacy.

Els: Oh, absoluut! Sommigen keken echt heel moeilijk. "Moet dat nou?" of "Ik heb het al zo druk." Maar ik hield vol. Ik heb bij een paar deuren aangebeld om even persoonlijk te praten. En uiteindelijk kwam bijna de hele straat! Zelfs meneer De Vries, die toen al tachtig was en eigenlijk nooit met iemand sprak. Hij bleek vroeger een bekende bakker te zijn geweest en had de prachtigste verhalen.

Ruben: Wat mooi. Dus door zoiets simpels veranderde de sfeer in de straat?

Els: Ja, enorm. Mensen groeten elkaar nu echt anders. Niet meer dat snelle, verlegen knikje, maar: "Hé Jan, hoe is het met je rug?" We hebben nu ook een lief-en-leed-potje. Dat is een pot met een klein beetje geld van iedereen uit de straat. Als er iemand ziek is, of er is een baby geboren, kopen we daar een bloemetje of een kaartje van. Zo laten we zien: we denken aan je.

Ruben: Een lief-en-leed-potje. Dat klinkt heel warm. Maar hoe zit het met de buurt-WhatsApp-groep? Sommige mensen worden er gek van.

Els: [laughs] Ja, de beruchte buurt-app! Dat ging in het begin inderdaad weleens mis. Dan stuurde iemand om elf uur 's avonds een berichtje dat er een kat op zijn auto zat. We hebben toen duidelijke afspraken gemaakt. De app is alleen voor veiligheid en dringende zaken. Bijvoorbeeld als er een vreemd figuur door de tuinen loopt. Voor het gezellige geklets hebben we de straatborrel.

Ruben: Dus structuur helpt om het gezellig te houden.

Els: Absoluut. Grenzen zijn belangrijk. Je hoeft niet de beste vrienden te worden met je buren, of elke week bij elkaar over de vloer te komen. Het gaat erom dat je weet wie er naast je woont, en dat je klaarstaat als het nodig is. Beter een goede buur dan een verre vriend, zeggen we hier.

Ruben: Waarom is die buur volgens jou soms belangrijker dan die verre vriend?

Els: Nou, als ik nu val in de badkamer, dan is mijn beste vriendin uit Maastricht er niet binnen op vijf minuten. Mijn buurman wel. Het geeft een veilig gevoel als je weet dat de mensen om je heen op je letten. Zonder dat ze zich met je leven bemoeien, natuurlijk. Die balans is belangrijk.

Ruben: Wat is jouw advies aan nieuwkomers in Nederland om contact te maken met hun buren? Nederlanders kunnen wat gereserveerd overkomen.

Els: We respecteren elkaars privacy heel erg, soms een beetje té erg. We denken snel: "Ik zal ze maar niet storen." Dus als je net bent verhuisd, bel even aan en stel jezelf kort voor. Zeg gewoon: "Hallo, ik ben nieuw hier en ik wilde even gedag zeggen." Dat vinden Nederlanders juist heel netjes en prettig.

Ruben: Gewoon zelf die eerste stap zetten.

Els: Ja, echt doen. Het opent zo veel deuren.

Ruben: Wat wil je onze luisteraars vandaag meegeven?

Els: Kijk vandaag eens bewust om je heen als je over straat loopt. En als je een buurman of buurvrouw ziet die alleen is, maak eens een klein praatje over het weer. Het kost niks, maar het kan voor die ander de dag veranderen.

Ruben: Wat een mooie boodschap om mee af te sluiten. Heel erg bedankt, Els.

Els: Heel graag gedaan, Ruben.

Ruben: Dit was TalkDutch. Ik ga vanavond in ieder geval even extra zwaaien naar mijn overbuurvrouw. Wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!