Reizen met een VR-bril

Daan: Stel je voor: je kunt je kamer niet meer uit, maar toch sta je plotseling op een warm strand in Italië. Hoe voelt dat?

Daan: Welkom bij TalkDutch. Mijn naam is Daan. Vandaag praat ik met Sandra. Zij is vierenveertig jaar oud. Sandra neemt mensen mee op reis met een speciale bril, een VR-bril. Maar haar reizigers zijn vaak oud en kunnen hun kamer in het verzorgingstehuis niet meer uit. Welkom, Sandra.

Sandra: Dank je wel, Daan. Wat leuk om hier te zijn.

Daan: Een VR-bril. Dat klinkt heel erg als techniek voor jonge mensen, voor games. Waarom doe je dit werk met ouderen?

Sandra: Nou... het begon bij mijn eigen oma. Ze was erg oud en zat altijd in haar stoel. Ze praatte alleen nog maar over haar ziektes. Ze miste het reizen zo ontzettend erg. En toen dacht ik: als zij niet meer naar de wereld kan, dan breng ik de wereld wel naar haar toe.

Daan: En hoe reageerde ze toen ze die bril voor het eerst op haar hoofd kreeg?

Sandra: [laughs] Ze schrok eerst een beetje! Ze zag ineens de bergen in Oostenrijk. Ze riep: "Sandra, ik sta in de sneeuw!" Ze bewoog haar handen alsof ze de sneeuw echt kon voelen. Haar ogen straalden weer. Dat was zo mooi om te zien.

Daan: Wat bijzonder. Want die mensen zien echt een heel andere wereld om zich heen. Hoe werkt dat precies? Ze zetten die bril op en dan start jij een video?

Sandra: Ja, precies. Ik gebruik een computer of een telefoon om de video te starten. Ik kies bijvoorbeeld een rustig strand met de zee, of een bos met vogels. De bril laat dat beeld helemaal om hen heen zien. Als ze hun hoofd naar links of rechts draaien, zien ze de lucht of het zand. Het voelt heel echt voor hen.

Daan: Ja, alsof je er echt bent. En praten ze dan ook veel over vroeger?

Sandra: Ja, heel veel. Dat is eigenlijk het belangrijkste deel van mijn werk. Laatst was ik bij een man van tachtig jaar. Meneer De Vries. Hij woonde vroeger in Rotterdam, maar door zijn gezondheid kan hij niet meer reizen. Ik liet hem zijn oude straat in Rotterdam zien via de bril.

Daan: En wat gebeurde er toen?

Sandra: Hij werd heel stil. Hij keek rustig om zich heen en begon zachtjes te huilen. Maar het waren goede tranen, hoor. Hij zei: "Kijk, daar was de bakker. En daar speelde ik vroeger altijd met mijn vrienden." De herinneringen kwamen helemaal terug door die beelden. Dat was heel emotioneel.

Daan: Hm. Dus die moderne techniek helpt eigenlijk tegen eenzaamheid en verdriet?

Sandra: Ja, absoluut. De bril is natuurlijk maar een ding van plastic en glas. Het gaat echt om het gesprek daarna. We drinken een kopje thee en praten soms wel een uur over wat ze hebben gezien. Ze voelen zich weer even jong en vrij. Ze hebben weer een verhaal te vertellen aan hun kinderen of de zusters.

Daan: Prachtig. Is het niet moeilijk voor oudere mensen om die techniek te begrijpen? Veel ouderen vinden computers best eng.

Sandra: Nou, dat dacht ik eerst ook! Maar ze hoeven zelf helemaal niets te doen. Ik zet de bril heel voorzichtig op hun hoofd. Ik leg rustig uit wat er gaat gebeuren. En dan start ik het beeld. Ze hoeven alleen maar te kijken en te genieten. Soms willen ze de bril aan het einde niet eens meer afzetten!

Daan: [laughs] Dat geloof ik meteen. Wat doet dit werk met jou zelf?

Sandra: Het geeft me zo veel warme energie. Je ziet echt dat mensen voor even hun pijn of hun zorgen vergeten. Ze zijn weer even die jonge persoon die de wereld ontdekt.

Daan: We gaan rustig afronden, Sandra. Wat wil je onze luisteraars vandaag meegeven?

Sandra: Nou, kijk eens om je heen. Soms kan een klein beetje techniek de wereld van een ander heel groot maken. Praat met de oudere mensen in je buurt. Vraag eens waar ze vroeger graag kwamen.

Daan: Dank je wel voor dit fijne gesprek, Sandra. En voor je mooie werk.

Sandra: Heel graag gedaan, Daan.

Daan: Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!