Op het spoor: Dennis over het leven als conducteur

Femke: Is het waar dat je als conducteur aan de manier waarop iemand instapt al kunt zien wat voor dag diegene heeft?
Dennis: Ja, absoluut. De een rent alsof zijn leven erover gaat, de ander sloft naar binnen met de schouders omlaag. Je ziet het hele leven in de trein voorbijkomen.
Femke: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Femke. Vandaag zit ik aan tafel met Dennis. Hij is tweeënveertig jaar en werkt al tien jaar als hoofdconducteur op de Nederlandse treinen. Hij reist elke dag honderden kilometers, maar hij komt eigenlijk nooit op zijn bestemming aan, want de trein is zijn werkplek. Dennis, welkom.
Dennis: Dank je wel, Femke. Leuk om hier te zijn.
Femke: Tien jaar al op de trein. Waarom werd je eigenlijk conducteur? Had je vroeger al een conducteurspakje in de kast hangen?
Dennis: [laughs] Nee, zeker niet! Ik werkte vroeger in een winkel. Dat vond ik leuk, maar ik miste de beweging. Ik zat de hele dag binnen op dezelfde plek. Een vriend van mij werkte al bij het spoor en zei: "Is dat niks voor jou?" En hij had gelijk. Het reizen, de vrijheid en vooral de mensen... geen dag is hetzelfde.
Femke: Nee, dat geloof ik direct. Maar is het ook niet heel vermoeiend? Je moet altijd vroeg opstaan, of juist heel laat werken. En je staat de hele dag op je benen in een bewegende trein.
Dennis: Nou, in het begin moest ik daar wel aan wennen. Soms begint mijn dienst al om vier uur 's ochtends. Dan is het buiten nog helemaal donker en stil. Maar dat heeft ook wel weer iets magisch. Je ziet de zon opkomen over de weilanden met de mist over het gras. Dat is echt prachtig. Maar fysiek is het inderdaad zwaar. Je maakt heel wat meters op een dag.
Femke: En hoe zit het met de reizigers? Mensen in de trein zijn soms gestrest, of ze hebben haast. Hoe ga je daarmee om?
Dennis: Klopt, we hebben allemaal wel eens haast of een slechte dag. Mijn geheim is eigenlijk heel simpel: vriendelijkheid en humor. Als ik een wagon binnenloop waar de sfeer een beetje saai of somber is, probeer ik dat te doorbreken. Soms maak ik een grapje door de microfoon als we het station binnenrijden. Bijvoorbeeld: "We zijn nu in Utrecht. Vergeet uw tassen, uw jassen en uw goede humeur niet mee te nemen."
Femke: [laughs] En helpt dat?
Dennis: Meestal wel! Je ziet mensen dan glimlachen of even opkijken van hun telefoon. Dat vind ik het mooiste van mijn werk. Je kunt met een klein gebaar de sfeer voor een hele groep mensen veranderen. Natuurlijk zijn er ook wel eens moeilijke situaties. Mensen die geen kaartje hebben, of die boos zijn omdat de trein te laat is.
Femke: Ja, want vertragingen horen er helaas ook bij in Nederland. Worden mensen dan niet boos op jou? Jij bent tenslotte het gezicht van de spoorwegen op dat moment.
Dennis: Ja, dat gebeurt zeker. Mensen reageren hun frustratie soms op mij af. Maar ik probeer dat nooit persoonlijk te nemen. Ze zijn niet boos op Dennis, ze zijn boos op de situatie. Ik luister vooral goed. Vaak helpt het al als je laat merken dat je hun probleem begrijpt. Ik zeg dan bijvoorbeeld: "Ik snap dat dit heel vervelend voor u is, en ik ga kijken hoe ik u kan helpen om toch op tijd te komen." Dan zakt de boosheid meestal snel.
Femke: Dat vraagt wel veel geduld van je.
Dennis: Ja, dat is waar. Geduld is misschien wel de belangrijkste eigenschap voor dit werk. En je moet echt van mensen houden. Je ontmoet zo veel verschillende types. Van studenten die nog half liggen te slapen tot toeristen die de weg zoeken met enorme koffers.
Femke: Heb je een favoriet traject in Nederland? Een lijn die je het liefst rijdt vanwege het uitzicht?
Dennis: O ja, absoluut. De lijn tussen Alkmaar en Den Helder vind ik prachtig, vooral in de lente. Dan rij je langs de bollenvelden. Al die kleuren, dat is net een schilderij. En de lijn langs de kust, richting Zeeland, is ook favoriet. Je voelt de wind bijna door de trein heen.
Femke: Dat klinkt inderdaad prachtig. Heb je wel eens iets meegemaakt in de trein wat je nooit meer vergeet?
Dennis: Nou, een paar jaar geleden was er een mevrouw die haar tas had laten liggen. Er zaten heel belangrijke spullen in, waaronder haar trouwring die ze even af had gedaan vanwege warme handen. Ze was helemaal in paniek. Ik heb toen via de boordcomputer contact gezocht met de machinist van de trein die de andere kant op ging. We hebben de tas kunnen overdragen op een klein stationnetje halverwege. Toen ik haar die tas teruggaf, moest ze huilen van opluchting. Ze gaf me een dikke knuffel. Dat zijn de momenten die je bijblijven.
Femke: Wat een mooi verhaal. Dan ben je echt een held voor zo'n reiziger.
Dennis: Nou, een held is een groot woord, maar het voelt wel heel goed als je iemand echt kunt helpen.
Femke: Dennis, we moeten alweer gaan afronden. Wat zou je onze luisteraars, die misschien ook veel met de trein reizen, willen meegeven?
Dennis: Kijk af en toe eens omhoog van je telefoon en kijk naar buiten. Nederland is echt mooi vanuit de trein. En zeg eens hallo tegen de conducteur. Een kleine groet maakt onze dag, en die van jou, net een beetje leuker.
Femke: Wat een mooie boodschap om mee te eindigen. Heel erg bedankt voor je komst en je mooie verhalen, Dennis. En een goede reis straks weer!
Dennis: Graag gedaan, Femke. En tot ziens in de trein!
Femke: Dat was het voor vandaag. Wat heerlijk om te horen hoe Dennis met zoveel passie en warmte zijn werk doet. De volgende keer dat ik in de trein stap, kijk ik zeker even anders om me heen. Wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.