Leren zwemmen op je 35e: Fatima overwon haar waterangst

Sanne: Stel je voor: je woont in een land vol grachten, meren en sloten, maar je bent doodsbang voor water. Hoe overleef je dan in Nederland?
Fatima: Nou, heel simpel: door er met een grote boog omheen te lopen. Maar ja, op een gegeven moment werkt dat gewoon niet meer.
Sanne: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Fatima. Zij is achtendertig jaar oud en woont nu tien jaar in Nederland. Fatima, jij hebt iets heel bijzonders gedaan. Je hebt pas drie jaar geleden, op je vijfendertigste, je zwemdiploma gehaald. Waarom was dat zo belangrijk voor je?
Fatima: [laughs] Ja, het klinkt misschien grappig voor Nederlanders die met water zijn opgegroeid. Maar voor mij was het een enorme stap. Ik kom uit een droog gebied in Marokko. Daar leerde bijna niemand zwemmen, en zeker meisjes niet. Toen ik naar Nederland verhuisde, zag ik overal water. In het begin vond ik het prachtig, die singels in Utrecht en de grachten in Amsterdam. Maar toen ik kinderen kreeg, werd die bewondering opeens pure stress.
Sanne: O ja? Werd je bang dat er iets met hen zou gebeuren?
Fatima: Precies. Mijn kinderen gingen natuurlijk wel op zwemles. Dat hoort er hier echt bij. Maar als we daarna naar het strand of een meertje gingen, zat ik met buikpijn op mijn handdoek. Ik dacht alleen maar: als er eentje in het diepe water valt, kan ik er niet achteraan. Ik kan mijn eigen kinderen niet redden. Dat gevoel was verschrikkelijk. Het maakte me heel onzeker als moeder.
Sanne: Dat begrijp ik zo goed. Dat moet heel machteloos voelen. En toen dacht je: ik ga het zelf ook leren?
Fatima: Ja, al duurde dat nog wel even hoor. Ik schaamde me namelijk heel erg. Ik dacht: ik ben een volwassen vrouw, ik kan toch niet tussen de kleuters van zes jaar met bandjes om mijn armen in het zwembad gaan liggen? [laughs]
Sanne: [laughs] Nee, dat kan ik me voorstellen! Dat lijkt me inderdaad een drempel. Hoe heb je dat opgelost?
Fatima: Gelukkig ontdekte ik dat er speciale zwemlessen zijn voor volwassenen. En zelfs speciale groepen voor alleen vrouwen. Dat gaf me de moed om te bellen. De eerste keer dat ik aan de rand van het bad stond, trilde ik over mijn hele lichaam. Het water rook naar chloor, het was luid... Ik wilde eigenlijk meteen weer naar huis.
Sanne: Maar je bent gebleven. Wat deed de badmeester of juf om je te helpen?
Fatima: De badjuf was fantastisch. Zij begreep die angst. Ze zei: 'Fatima, we gaan vandaag niet zwemmen. We gaan alleen maar met onze voeten in het water zitten.' Dat was zo’n opluchting. Stap voor stap leerde ik dat water me kan dragen. Dat je niet zomaar zinkt als een steen. Dat concept... tja, hoe zeg je dat? Dat moest echt in mijn hoofd veranderen.
Sanne: Wat een mooie overwinning. Wat was het moeilijkste moment tijdens de lessen?
Fatima: Het op de rug drijven. Oh, dat vond ik vreselijk! Je moet dan je oren in het water leggen en omhoog kijken naar het plafond. Je moet de controle helemaal loslaten en vertrouwen op het water. Ik hield steeds mijn adem in, waardoor ik juist zonk. De badjuf moest me echt vasthouden. Maar toen het na weken oefenen ineens lukte... nou, ik voelde me alsof ik de Mount Everest had beklommen!
Sanne: Prachtig! En nu heb je dus je zwemdiploma A. Hoe voelde het moment dat je dat papiertje kreeg?
Fatima: Ik moest bijna huilen van trots. Mijn kinderen stonden aan de kant te applaudisseren. Dat was de omgekeerde wereld: zij stonden nu voor mij te klappen! Nu gaan we samen naar het zwembad en kan ik echt met hen spelen in het water, in plaats van alleen maar op de kant te zitten kijken en op de spullen te passen. Het heeft me zoveel vrijheid gegeven. Het voelt alsof ik nu pas echt helemaal in Nederland woon, snap je? Water hoort hier zo bij.
Sanne: Wat een inspirerend verhaal, Fatima. Je hebt echt je angst overwonnen. Wat zou je willen meegeven aan andere luisteraars die misschien ook bang zijn voor water, of zich schamen om op latere leeftijd iets nieuws te leren?
Fatima: Ik zou willen zeggen: schaam je alsjeblieft niet. Angst is heel normaal, maar het hoeft je leven niet te beheersen. Er zijn zoveel mensen zoals jij. Zoek een klasje voor volwassenen, praat erover, en neem de tijd. Als ik het kan, dan kan jij het ook. Echt waar.
Sanne: Dank je wel voor je openheid, Fatima. Wat ontzettend stoer van je. En voor de luisteraars thuis: het is nooit te laat om te leren, wat het ook is.
Sanne: Wil je de tekst van dit gesprek nog eens rustig nalezen? Het transcript van deze aflevering staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!