De buurt-eetclub: hoe samen eten buren verbindt

Femke: Heb jij weleens gekookt voor wildvreemde mensen? Mensen die je nog nooit hebt ontmoet, maar die een paar uur later wel aan je keukentafel zitten te lachen?

Femke: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Milou. Milou is vijfendertig jaar en woont in Utrecht. Zij begon drie jaar geleden een eetclub in haar wijk. Niet met haar beste vrienden, maar juist met buurtgenoten die ze nog helemaal niet kende. Milou, welkom! Wat leuk dat je er bent.

Milou: Dank je wel, Femke. Ik vind het heel leuk om hier te zijn.

Femke: Een eetclub met vreemden. Hoe kom je op dat idee? Want de meeste mensen vinden dat best spannend, denk ik.

Milou: [laughs] Ja, dat klopt! Dat was het ook. Nou, ik woonde toen net een jaar in mijn nieuwe buurt. Ik merkte dat ik mijn buren wel gedag zei op straat, maar ik kende ze niet echt. En ik hou ontzettend van koken. Eten is voor mij gezelligheid. Toen dacht ik: waarom combineer ik die twee dingen niet? Ik heb toen een briefje door de brievenbus gedaan bij dertig huizen in de straat.

Femke: Een briefje in de bus! En wat stond daarop?

Milou: Gewoon een simpele vraag. "Wie heeft er zin om één keer per maand samen te eten en te koken?" Ik dacht dat misschien twee mensen zouden reageren. Maar tot mijn grote verrassing kreeg ik wel tien enthousiaste reacties.

Femke: Wat goed! Dus de behoefte was er wel echt.

Milou: Ja, absoluut. Mensen willen graag contact, maar ze weten soms niet hoe ze moeten beginnen. Een eetclub is dan heel laagdrempelig. Je moet toch eten, dus waarom niet samen?

Femke: En hoe ging die allereerste avond? Was het niet heel ongemakkelijk in het begin?

Milou: Oh, zeker. De eerste keer was bij mij thuis. Ik had een grote pan lasagne gemaakt, dat is altijd veilig, dacht ik. Toen de deurbel ging, dacht ik wel even: waar ben ik aan begonnen? Iedereen kwam binnen, we stonden in de gang en het was een beetje stil. Maar zodra we aan tafel gingen en de wijn en het eten op tafel stonden, begon het te lopen. Eten praat heel makkelijk. Je kunt het altijd hebben over wat er op je bord ligt. "Hoe heb je dit gemaakt?" of "Wat is dit voor kruid?" Dat breekt het ijs.

Femke: Ja, dat herken ik wel. Eten verbindt direct. En hoe werkt het nu? Koken jullie altijd samen, of kookt er één persoon voor de rest?

Milou: We hebben een systeem bedacht. We zijn nu met een vaste groep van zes mensen. Elke maand eten we bij iemand anders thuis. De gastheer of gastvrouw kookt. De rest hoeft alleen maar aan te schuiven. En we hebben één belangrijke regel: het hoeft absoluut niet perfect te zijn.

Femke: Oh, gelukkig! Want anders krijg je zo'n kookwedstrijd-sfeer, toch? Dat iedereen heel erg zijn best gaat doen.

Milou: Precies, en dat wilden we absoluut niet. Het gaat om de ontmoeting, niet om een Michelin-ster te verdienen. Soms mislukt er weleens wat. Zo had een van onze groepsleden, Johan, een keer een heel ingewikkelde Indiase curry geprobeerd te maken. Het was veel te scherp geworden. We stonden echt te blazen aan tafel! [laughs] Maar we hebben er zo hard om gelachen. We hebben uiteindelijk maar een paar pizza's besteld. Dat was misschien wel de gezelligste avond van het jaar.

Femke: Wat heerlijk. En wat voor mensen zitten er in jullie eetclub? Zijn het allemaal mensen van jouw leeftijd?

Milou: Nee, juist niet! En dat vind ik misschien wel het leukste. Onze jongste deelnemer is een student van drieëntwintig, en de oudste is mevrouw Bakker, zij is achterin de zeventig. In het normale leven kom je elkaar niet zo snel tegen om echt een avond te praten. Maar aan de eettafel vallen al die verschillen weg. We praten over van alles: over werk, over vroeger, over relaties, maar ook gewoon over grappige kleine dingen in de buurt.

Femke: Prachtig. En merk je ook dat de sfeer in de buurt hierdoor veranderd is?

Milou: Ja, echt wel. Als ik nu door de straat loop, voelt het veel warmer. Je zwaait naar elkaar, je maakt een praatje. En laatst was mevrouw Bakker ziek. Omdat we haar nu goed kennen, konden we meteen even wat soep langsbrengen en haar hond uitlaten. Dat doe je toch minder snel als je elkaar alleen van gezicht kent.

Femke: Wat een mooi voorbeeld van hoe zoiets kleins als samen eten kan leiden tot echte zorg voor elkaar. Hebben jullie ook weleens thema-avonden?

Milou: Ja, we proberen soms wat uit. Vorige maand hadden we het thema 'jeugd'. Iedereen moest een gerecht maken dat hij of zij vroeger thuis heel vaak at. Dat was zo nostalgisch! Ik had zelf griesmeelpudding gemaakt met rode bessensap, dat maakte mijn oma vroeger altijd. En Fatima, een ander groepslid, had een traditioneel Marokkaans gerecht gemaakt dat haar moeder haar had geleerd. Je leert iemand zo op een heel andere manier kennen. Via de smaken van hun jeugd.

Femke: Wauw, griesmeelpudding... Dat is lang geleden dat ik dat heb gehoord! [laughs] Maar het klopt, eten brengt zoveel herinneringen naar boven. Milou, we moeten alweer langzaam afronden. Wat zou jij onze luisteraars willen meegeven? Mensen die misschien ook wel wat meer contact willen in hun buurt, maar niet goed durven?

Milou: Ik zou zeggen: zet die eerste stap. Het hoeft niet groot te zijn. Je hoeft niet meteen dertig mensen uit te nodigen. Vraag gewoon eens één buurman of buurvrouw te eten. Of bak een cake en breng een stukje langs. Mensen vinden het bijna altijd leuk om gezien te worden. En eten is de makkelijkste sleutel tot iemands hart en huis.

Femke: Dat is een hele mooie boodschap. Heel erg bedankt voor je komst en je inspirerende verhaal, Milou. En heel veel succes met de volgende eetclub-avond!

Milou: Dank je wel, Femke. Het was heel gezellig.

Femke: En voor de luisteraars thuis: hopelijk hebben jullie ook honger gekregen naar meer contact met de buurt. Wil je meelezen met deze aflevering? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!