Zeventig kilometer per dag op de snelle e-bike

Femke: Stel je voor: elke ochtend om half zeven op de fiets stappen, niet voor een klein rondje door de buurt, maar voor een rit van ruim vijfendertig kilometer naar je werk. En dat in weer en wind, over donkere polderwegen, met vijfenveertig kilometer per uur.

Femke: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met de vierenveertigjarige Michel. Hij verkocht zijn auto en reist nu dagelijks op een speed pedelec van Veenendaal naar Utrecht. Leuk dat je er bent, Michel.

Michel: Dank je wel, Femke. Leuk om hier te zijn.

Femke: Toen je dat voor het eerst vertelde, verklaarden je collega's je vast voor gek?

Michel: Zacht uitgedrukt wel ja. Ze dachten dat ik na twee weken herfstregen wel zou stoppen. "Wacht maar tot de eerste storm komt", zeiden ze. Maar inmiddels doe ik het al drie jaar en ik wil echt niet meer terug naar de auto.

Femke: Echt niet? Als het regent pijpenstelen is de verleiding van een warme auto toch heel groot. Wat bezielt je dan?

Michel: Het grote verschil is de mindset. Als je eenmaal fietst, ben je actief bezig in de elementen. Met goede regenkleding valt het reuze mee. De eerste minuten zijn doorbijten met tegenwind, maar daarna gaat er een knop om. Ik kom nu fit en fris aan op mijn werk, in plaats van gefrustreerd door de file op de A12.

Femke: Dus die reistijd is eigenlijk een gezonde overgang geworden tussen thuis en werk?

Michel: Precies. In de auto was de reistijd verloren tijd. Ik ergerde me aan bumperklevers en de dagelijkse file bij knooppunt Oudenrijn. Nu is die anderhalf uur per dag buiten juist mijn eigen tijd geworden. Ik zie de zon opkomen over de Utrechtse Heuvelrug, ik zie de seizoenen veranderen. Soms zie ik zelfs reeën of een vos langs de bosrand. Dat maak je in de auto echt niet mee.

Femke: Dat geloof ik graag. Maar vijfenveertig kilometer per uur op twee wielen is best hard. Voel je je wel eens onveilig?

Michel: Zeker in het begin. Je moet je aandacht er constant bij houden. Omdat de speed pedelec wettelijk een bromfiets is, moet je binnen de bebouwde kom op de rijbaan tussen de auto's rijden, met helm en kentekenplaat. En daar zit soms de spanning.

Femke: Want automobilisten verwachten jou daar natuurlijk niet.

Michel: Klopt, ze snappen vaak niet wat zo'n fiets op de weg doet. Soms toeteren ze of halen ze je heel krap in. Dat is gevaarlijk, dus je moet je plek opeisen. Buiten de bebouwde kom moet je juist weer op het fietspad. Daar ga je weer veel sneller dan scholieren of ouderen op hun gewone e-bike. Dat vraagt om constant anticiperen.

Femke: Schrikken gewone fietsers niet enorm als je ze zo snel voorbijrijdt? Is er wel eens ruzie?

Michel: [laughs] Ruzie niet, maar wel eens een boze blik. En dat snap ik. De motor is fluisterstil, dus mensen horen me niet aankomen. Als ik dan hard voorbijrijd, schrikken ze. Ik bel nu heel vroeg, of ik houd in en groet vriendelijk. Sociaal gedrag op het fietspad is echt cruciaal.

Femke: Absoluut. De speed pedelec ligt ook best wel onder vuur in de media. Zit onze infrastructuur ons hier niet in de weg?

Michel: Zeker. De wetgeving loopt achter. Onze fietspaden zijn destijds ontworpen voor twintig kilometer per uur. Nu delen gewone fietsers, bakfietsen en speed pedelecs die smalle strook asfalt. Dat wringt. We hebben echt meer fietssnelwegen nodig. Die komen er gelukkig steeds meer, maar we zijn er nog niet.

Femke: En in de winter? Als het echt koud is of glad?

Michel: [sighs] Bij ijzel of sneeuw laat ik hem echt staan, dat is te gevaarlijk. Ik monteer in de herfst wel speciale winterbanden voor extra grip, maar twee wielen op ijs blijft riskant. Dan werk ik thuis of pak ik de trein. Gelukkig is dat maar een paar dagen per jaar zo.

Femke: Winterbanden voor een fiets, wat bijzonder! En wat kost zo'n speed pedelec eigenlijk? Want goedkoop zijn ze niet.

Michel: Klopt, ze kosten al snel tussen de vijf- en achtduizend euro. Een flinke investering, maar we konden onze tweede auto wegdoen. Dat scheelt enorm veel vaste lasten en benzine. Bovendien krijg ik een kilometervergoeding van mijn werkgever en laad ik de accu gratis op op de zaak. Onder de streep verdien ik hem zo terug.

Femke: En je gezondheid? Merk je fysiek echt verschil met drie jaar geleden?

Michel: Gigantisch. Ik had destijds een conditie van niks. Nu voel ik me fitter dan toen ik dertig was. Mijn bloeddruk is lager, ik slaap beter en heb veel meer energie. En ik hoef er niet voor naar de sportschool, mijn beweging zit al in mijn dagelijkse routine. Dat is de ultieme winst.

Femke: Wat een mooi resultaat. We naderen alweer het einde van ons gesprek, Michel. Wat wil je de luisteraars meegeven die ook twijfelen over zo'n overstap?

Michel: Probeer het gewoon eens een week uit. Veel winkels of provincies hebben leenacties voor woon-werkverkeer. Ervaar hoe heerlijk het is om de wind in je gezicht te voelen in plaats van stil te staan in de file. Het verandert je hele dag. En laat je vooral niet afschrikken door een spatje regen.

Femke: Een heel inspirerend pleidooi. Dank je wel voor je komst naar de studio en je openhartige verhaal, Michel. En een veilige rit terug straks!

Michel: Graag gedaan, Femke. Dat gaat zeker lukken!

Femke: Wat een mooi gesprek met Michel over de vrijheid op twee wielen. Het zet je toch aan het denken over hoe we reizen. Wil je alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!