Afscheid van de smartphone: Thomas koos voor rust

Daan: Hoe vaak per dag kijk jij op je telefoon? Vijftig keer? Honderd keer? Mijn gast van vandaag besloot dat het genoeg was. Hij deed zijn smartphone weg en kocht een oude mobiele telefoon waar je alleen mee kunt bellen en sms'en.

Daan: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Daan. Vandaag praat ik met Thomas, vierendertig jaar oud en grafisch ontwerper. Welkom, Thomas.

Thomas: Dank je wel, Daan. Leuk om hier te zijn.

Daan: Thomas, je werkt in de creatieve sector. Je hebt internet en computers nodig voor je werk. Waarom besloot je dan toch je smartphone weg te doen?

Thomas: Ja, dat klinkt misschien een beetje gek. Maar ik merkte dat ik echt verslaafd was geworden. Elke vrije minuut die ik had, keek ik op dat scherm. Als ik op de bus wachtte, als ik koffie dronk, zelfs als ik op de wc zat. Mijn concentratie was helemaal weg. En het ergste was: ik had geen goede ideeën meer voor mijn werk. Mijn hoofd zat simpelweg te vol met onzin van sociale media.

Daan: Hm. Dus het gaf je onrust in plaats van inspiratie?

Thomas: Precies. Op een avond keek ik naar mijn schermtijd. Die was vier uur per dag. Vier uur! Toen dacht ik: dit kan zo niet langer. Ik verlies mijn leven aan een klein apparaatje.

Daan: En wat heb je toen gedaan? Heb je hem meteen in de prullenbak gegooid?

Thomas: [laughs] Nou, bijna wel! Ik heb hem in een la gelegd en ben naar een winkel gegaan. Daar kocht ik een heel simpele telefoon. Zo'n ouderwets ding van plastic, met echte knopjes. Je kent ze wel. Je kunt er alleen mee bellen en sms'en. En er zit het spelletje Snake op. Meer niet.

Daan: [laughs] Geweldig, Snake. Maar hoe reageerde je omgeving? Want we regelen tegenwoordig bijna alles met onze smartphone. Tikkies sturen, parkeren, de treinreis plannen...

Thomas: Ja, dat was in het begin echt heel moeilijk. Mijn vrienden stuurden me berichtjes via WhatsApp en ik reageerde niet meer. Ze dachten dat ik boos was. Ik moest iedereen uitleggen dat ik alleen nog bereikbaar was via sms of een ouderwets telefoontje. En reizen was ook een avontuur. Ik moest opeens weer op de borden op het station kijken om te zien welk spoor ik moest hebben.

Daan: Echt waar? Dus je moest je hele dagelijkse routine aanpassen.

Thomas: Ja, klopt. Maar het bracht me ook veel moois. Ik herinner me de eerste week nog goed. Ik zat in de trein en had geen telefoon om naar te kijken. Eerst voelde ik me heel onrustig. Mijn hand ging automatisch naar mijn broekzak. Maar na een kwartier keek ik naar buiten. Ik zag de wolken, de koeien in de wei, de zon die opkwam. Het was alsof ik na jaren weer wakker werd.

Daan: Wat prachtig. Het klinkt alsof de wereld weer groter werd.

Thomas: Ja, zo voelde het echt. En mijn creativiteit kwam terug. Omdat ik me soms verveelde in de trein, begon ik weer te schetsen in een klein notitieboekje. Dat had ik al jaren niet gedaan.

Daan: En hoe doe je dat nu met praktische dingen? Als je bijvoorbeeld geld moet overmaken of de weg moet zoeken in een vreemde stad?

Thomas: Nou... ik heb nog wel een laptop thuis. Dus mijn bankzaken doe ik gewoon één keer per dag aan mijn bureau. Dat geeft eigenlijk veel meer overzicht. En als ik ergens naartoe ga waar ik de weg niet weet, bereid ik me beter voor. Ik schrijf de route op een briefje. Of, en dat is nog het leukste: ik vraag de weg aan mensen op straat. Mensen zijn heel vriendelijk als je ze gewoon aansreekt.

Daan: Ja, dat herken ik wel. We kijken vaak alleen nog maar naar de grond of naar ons scherm. Terwijl er om ons heen zoveel te beleven is. Maar mis je het nooit? Soms wil je toch snel even iets opzoeken op Google?

Thomas: Soms wel, hoor. Als ik met vrienden in de kroeg zit en we willen weten hoe een bepaalde acteur ook alweer heette. Vroeger pakten we meteen onze telefoons. Nu moeten we erover nadenken. Soms weten we het pas de volgende dag. Maar dat is ook wel charmant. We praten nu tenminste weer echt met elkaar, zonder afleiding.

Daan: Ja, dat herken ik. Het maakt de gesprekken dieper, denk ik.

Thomas: Zeker. Mijn vriendschappen zijn er echt beter door geworden. Als ik nu met iemand afspreek, ben ik er ook echt met mijn volle aandacht. Mijn telefoon ligt niet op tafel. Hij zit in mijn tas en hij maakt geen geluid. Dat voelt heel respectvol naar de ander toe.

Daan: We komen aan het einde van ons gesprek, Thomas. Wat wil je onze luisteraars die misschien ook minder op hun scherm willen kijken, meegeven?

Thomas: Begin klein. Doe je smartphone in het weekend eens een paar uur in een andere kamer. Ervaar de stilte en de verveling. Je zult zien dat er dan ruimte komt voor nieuwe, mooie dingen. Je mist echt minder dan je denkt.

Daan: Dank je wel voor je komst en je inspirerende verhaal, Thomas.

Thomas: Graag gedaan, Daan.

Daan: En voor de luisteraars thuis: wil je dit gesprek nog eens rustig nalezen? Dat kan gratis via het transcript op talkdutch punt nl. Tot morgen!