De kracht van samen zingen: Karin over haar popkoor

Tom: Zing je weleens onder de douche? De meeste mensen doen dat alleen als er niemand in de buurt is. Maar mijn gast van vandaag doet het samen met tachtig anderen, op een podium, voor een volle zaal.

Tom: Welkom bij een nieuwe aflevering van TalkDutch. Ik ben Tom. Vandaag praat ik met Karin. Karin is eenenvijftig jaar oud, werkt in de administratie, en zingt sinds een paar jaar in een popkoor hier in de buurt. Welkom, Karin.

Karin: Dank je wel, Tom. Ik vind het heel erg leuk om hier te zijn.

Tom: Vertel eens, Karin. Hoe ben je zo bij een koor terechtgekomen? Was je vroeger al een zangtalent?

Karin: Nou, absoluut niet! [laughs] Ik dacht echt altijd dat ik helemaal niet kon zingen. Vroeger op de basisschool zeiden ze weleens tegen mij: "Karin, zing jij maar een beetje zachtjes mee op de achtergrond." Dus dat deed ik braaf. Ik dacht dat zingen gewoon niets voor mij was. Maar een paar jaar geleden hoorde ik een optreden van een lokaal koor tijdens een festival in de stad. Ze zongen bekende popnummers van Queen en ABBA. De energie op het podium was zo geweldig. Iedereen lachte en genoot zichtbaar. Toen dacht ik bij myself: dat wil ik ook, ook al durf ik eigenlijk helemaal niet.

Tom: En hoe ging dat toen? Ben je gewoon naar een repetitie gegaan?

Karin: Ja, met knikkende knieën! Ik herinner me die eerste keer nog heel goed. Het was op een dinsdagavond in de aula van een middelbare school. Ik kwam binnen en er zaten wel tachtig mensen. De dirigente was gelukkig heel aardig. Ze heette me welkom en vroeg me bij welke groep ik wilde zitten. Ik wist op dat moment niet eens wat mijn stemhoogte was!

Tom: Ah ja, want een koor is verdeeld in verschillende stemgroepen, toch? Hoe zit dat precies?

Karin: Klopt inderdaad. Bij de vrouwen heb je de sopranen, die zingen de hoge partijen, en de alten, die zingen de lagere stemmen. Bij de mannen heb je de tenoren en de bassen. De dirigente hoorde me heel even kort zingen in een hoekje en zei meteen: "Jij bent een alt." Dus ik mocht bij de alten gaan zitten. Dat voelde meteen heel fijn en veilig, midden tussen de andere vrouwen.

Tom: En kon je meteen een beetje meekomen? Of was het in het begin heel erg moeilijk?

Karin: Die eerste avond was best wel pittig, hoor. Je krijgt een grote map met muziek en teksten in je handen gedrukt. Ik kan zelf geen noten lezen, dus ik schrok wel een beetje van al die zwarte stipjes op papier. Maar de andere vrouwen zeiden al snel: "Maak je geen zorgen, bijna niemand hier kan noten lezen." We leren de liedjes namelijk door goed te luisteren naar speciale geluidsbestanden die de dirigente voor ons opneemt. Thuis zing ik dan mee tijdens het koken, of als ik in de auto zit naar mijn werk. Op een gegeven moment zit de melodie dan gewoon in je hoofd.

Tom: Wat grappig. En je gezin? Moeten die daar thuis niet om lachen, als je de hele tijd staat te zingen in de keuken?

Karin: Nou, in het begin wel ja! Mijn man zat soms met zijn handen op zijn oren op de bank als ik weer eens een hoge noot probeerde te halen. Maar inmiddels zingt hij de liedjes stiekem zelf ook mee, omdat hij ze zo vaak hoort. Mijn kinderen vinden het vooral heel stoer dat hun moeder op een podium staat te swingen.

Tom: Want jullie staan niet alleen stil op het podium, begrijp ik?

Karin: Nee, zeker niet! We doen ook aan een beetje choreografie. Dat zijn simpele, gezamenlijke bewegingen om de liedjes wat meer kracht te geven. Bijvoorbeeld dat we allemaal tegelijkertijd naar links stappen, of onze handen omhoog doen bij een vrolijk nummer. In het begin vond ik dat echt heel ongemakkelijk. Ik voelde me ontzettend houterig en dacht dat ik de verkeerde kant op zou stappen. Maar als je daar met tachtig mensen staat en iedereen doet hetzelfde, dan ziet het er juist heel professioneel en dynamisch uit.

Tom: Ja, dat geloof ik direct. Dat geeft natuurlijk ook een gevoel van eenheid. Wat doet dat zingen eigenlijk met jou persoonlijk? Waarom is dit jouw favoriete manier om je vrije tijd te besteden?

Karin: Het is voor mij echt de ultieme ontspanning. Mijn werk op de administratie kan best druk en stressvol zijn. Ik zit de hele dag achter een bureau met ingewikkelde cijfers te puzzelen. Maar als ik op dinsdagavond naar de repetitie go, moet ik me volledig focussen op de muziek en de dirigente. Je moet heel goed luisteren naar de andere stemmen om je heen, op je ademhaling letten en tegelijkertijd de tekst onthouden. Je kunt simpelweg nergens anders aan denken. Mijn hoofd is na die twee uur zingen echt helemaal leeg. Alle stress van de werkdag is verdwenen.

Tom: Hm, ja. Dat hoor ik vaker bij creatieve hobby's. Dat je echt even in het moment bent. Maar bij een koor doe je het echt samen met anderen. Hoe is de sfeer onderling?

Karin: Die is echt fantastisch. We zijn zo'n ontzettend diverse groep mensen. Jong, oud, verschillende beroepen en achtergronden. Maar zodra we samen zingen, maakt dat allemaal niks meer uit. We hebben dezelfde passie. En na de repetitie blijven we bijna altijd nog even gezellig hangen in de kantine. We noemen dat de 'derde helft', net als bij het sporten. We drinken een drankje, praten over de week en lachen heel veel. Ik heb er echt een paar hele goede vriendinnen aan overgehouden met wie ik nu ook buiten het koor om afspreek.

Tom: Wat mooi om te horen. En dan zijn er natuurlijk ook nog de optredens voor publiek. Hoe is dat voor jou? Heb je nog steeds last van die plankenkoorts?

Karin: O ja, verschrikkelijk! [laughs] De week voor een groot optreden slaap ik soms echt slecht. Dan lig ik in bed te piekeren: wat als ik de tekst vergeet? Of wat als ik een gigantische valse noot zing? Maar op de dag zelf, als we daar met z'n allen op het podium staan in onze speciale koorkleding en de lichten gaan aan, dan valt die spanning gelukkig snel van me af. Je voelt de steun van de hele groep om je heen. Als ik het even niet meer weet, kijk ik gewoon naar mijn buurvrouw en zing ik zachtjes met haar mee. En als het applaus van de volle zaal dan komt... ja, dat is echt een enorme kick. Daar krijg je zoveel positieve energie van, dat is onbeschrijfelijk.

Tom: Wat is op dit moment het mooiste nummer dat jullie op het repertoire hebben staan?

Karin: Oh, we zingen nu een prachtige, vierstemmige versie van 'Fix You' van Coldplay. Dat begint heel zacht, met alleen de mannen. En dan komen de alten er langzaam bij, en daarna de rest van de stemmen. Als we dat liedje zingen, krijg ik elke keer weer kippenvel over mijn hele lichaam. [hums softly] Het is zo ontzettend krachtig als al die verschillende stemmen zo mooi samenkomen. Dan voel ik me echt trots.

Tom: Ik hoor het al, je bent echt helemaal besmet met het zangvirus. Wat zou je tot slot willen meegeven aan onze luisteraars die misschien ook wel zouden willen zingen, maar eigenlijk niet zo goed durven?

Karin: Ik zou echt willen zeggen: zet die angst opzij en ga het gewoon proberen. Iedereen kan zingen, echt waar. Het gaat bij een amateurkoor helemaal niet om perfectie, maar om het plezier en de verbinding die je met elkaar maakt. Zoek een leuk koor bij jou in de buurt en ga gewoon eens een keertje kijken bij een repetitie. Het brengt zoveel kleur en gezelligheid in je leven. Je krijgt er absoluut geen spijt van.

Tom: Wat een mooie en inspirerende woorden, Karin. Heel erg bedankt dat je je verhaal vandaag met ons wilde delen.

Karin: Heel graag gedaan, Tom!

Tom: En voor de luisteraars thuis: wil je dit gesprek rustig nog eens nalezen? Het transcript van deze aflevering staat helemaal gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!