De magie van het Bloemencorso

Femke: Waarom zou je dagenlang dag en nacht werken aan een kunstwerk dat na twee dagen alweer wordt afgebroken? Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik over een bijzondere traditie: het bloemencorso. Bij mij aan tafel zit Johan, een bouwer uit Zundert. Johan, welkom!

Johan: Dank je wel, Femke. Leuk om hier te zijn.

Femke: Voor wie het niet kent: een bloemencorso is een optocht met enorme wagens vol bloemen. Maar het is veel meer dan dat, toch? Wat betekent het corso voor jou?

Johan: Het zit echt in mijn bloed. Mijn vader bouwde al wagens, en mijn opa ook. In Zundert ademt iedereen corso. Het is geen hobby, het is een manier van leven. Vanaf de lente zijn we bezig met het ontwerp, en in september moet de wagen door de straten rijden.

Femke: Het is dus een proces van maanden. Maar het echte werk gebeurt in de allerlaatste week, toch? De 'tentenweek'?

Johan: Ja, klopt. Dahlia's zijn verse bloemen, dus die kun je niet weken van tevoren op de wagen plakken. In de laatste drie dagen moeten er honderdduizenden bloemen op de wagen worden gezet. Dat doen we met spijkers of lijm.

Femke: Honderdduizenden bloemen in drie dagen? Dat red je nooit alleen.

Johan: [laughs] Nee, zeker niet! We werken met wel tweehonderd mensen tegelijk, dag en nacht door. Jong, oud, de bakker, de bankdirecteur... Iedereen helpt mee in de grote bouwtent.

Femke: Dat vind ik zo mooi aan dit soort tradities. Het brengt mensen echt samen.

Johan: Precies. Als we daar staan met de geur van ijzer, lijm en dahlia’s, is iedereen gelijk. We hebben één doel: die wagen moet af. Er is een enorme saamhorigheid. Als je moe bent, brengt de buurvrouw soep. En als er iets misgaat, lossen we het samen op.

Femke: En slapen jullie überhaupt wel in die laatste dagen?

Johan: Bijna niet! In het laatste weekend slapen de meesten van ons misschien drie of vier uur in totaal. Je leeft op koffie, adrenaline en de gezelligheid in de tent. De vermoeidheid voel je pas als de wagen op zondag rijdt.

Femke: En hoe is dat moment? Als de wagen eindelijk naar buiten rijdt en het publiek hem ziet?

Johan: O, dat is puur kippenvel. Als de poorten van de tent opengaan en de wagen rijdt de zon in... [sighs] Dan vergeet je alle rugpijn en vermoeidheid. Je hoort het applaus van het publiek en de muziek. Soms moet ik echt een traantje wegpinken. Het is een enorme ontlading.

Femke: Prachtig. Het is dus echt een kunstwerk van de hele gemeenschap. Maar na die zondag is het ook snel weer voorbij. Wat gebeurt er daarna?

Johan: Ja, dat vinden veel mensen pijnlijk om te zien. Op dinsdag worden de wagens alweer gesloopt. We breken ze helemaal af. Binnen een paar uur is er niets meer van over.

Femke: Doet dat geen pijn? Al dat werk voor een paar dagen?

Johan: Vroeger wel, maar nu begrijp ik dat dit juist de kracht is van het corso. Het is tijdelijke kunst. Juist omdat het zo snel weer weg is, is het zo uniek. Je moet er nu van genieten. En als de wagen gesloopt is, beginnen we meteen weer te dromen over volgend jaar.

Femke: Het stopt dus nooit. Het is een cirkel.

Johan: Ja, het zit in onze cultuur. Kinderen groeien op in de tenten. Ze beginnen met het aangeven van bloemen, en later bouwen ze zelf. Zo gaat de traditie over van generatie op generatie. Het corso staat inmiddels ook op de UNESCO-lijst van cultureel erfgoed. We zijn daar heel trots op.

Femke: Dat geloof ik direct. Johan, tot slot: wat wil je onze luisteraars meegeven?

Johan: Zoek het eens op. Ga kijken bij een corso, of loop gewoon eens zo'n bouwtent binnen als je in de buurt bent. We kunnen altijd extra handen gebruiken om bloemen te tikken. Je leert de mensen echt kennen als je samen aan iets bouwt.

Femke: Wat een mooie uitnodiging. Dank je wel voor je komst en je inspirerende verhaal, Johan.

Johan: Graag gedaan, Femke!

Femke: Wat een prachtig beeld van hoe een traditie mensen verbindt. Wil je dit gesprek rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.