De vaste oppasdag van opa Henk

Noor: Een vaste dag in de week op de kleinkinderen passen. Bijna de helft van de Nederlandse grootouders doet het, maar hoe intensief is dat eigenlijk als je net gepensioneerd bent?

Noor: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Noor en vandaag praat ik met Henk van zevenenzestig. Sinds hij is gestopt met werken, past hij elke donderdag op zijn kleinkinderen van twee en vier jaar oud. Welkom, Henk!

Henk: Dank je wel, Noor. Ja, de donderdag is echt mijn favoriete dag geworden, hoewel ik soms ook heel blij ben als het weer vrijdag is [laughs].

Noor: [laughs] Dat geloof ik meteen! Hoe is dat eigenlijk zo gekomen? Was het een logische keuze voor jou?

Henk: Nou... eigenlijk wel en niet. Toen ik stopte met werken, wilde ik vooral rust en reizen. Maar mijn dochter zocht opvang voor één dag in de week. Toen ze vroeg: 'Pap, wil jij dat doen?', zei ik direct ja. Maar ik vond het stiekem ook best spannend.

Noor: Spannend? Waarom precies?

Henk: Mijn eigen kinderen zijn natuurlijk al heel lang volwassen. En die kleintjes van nu hebben zoveel energie! Ik vroeg me echt af of ik dat fysiek nog wel kon op mijn leeftijd. Een kind van twee optillen, achter een loopfiets aan rennen... dat is best zwaar.

Noor: Ja, dat is echt topsport! En hoe ging die eerste keer?

Henk: Nou, ik was doodmoe! Ik weet nog dat ik die eerste donderdagavond om acht uur op de bank in slaap viel. Maar het was ook meteen heel bijzonder. Je bouwt een heel andere band op met je kleinkinderen als je er de hele dag alleen mee bent. Je bent niet zomaar even op visite voor een kopje koffie. Je doet echt alles: eten maken, luiers verschonen, troosten als ze vallen. Je bent echt weer even opvoeder.

Noor: Dat geloof ik meteen. Je ziet ze echt opgroeien van heel dichtbij.

Henk: Ja, precies. Je ziet hoe ze leren lopen, hoe ze hun eerste woordjes zeggen. Laatst zei de jongste, Sam, voor het eerst 'opa' toen ik binnenkwam. Nou, toen moest ik wel even een traantje wegpinken hoor. Dat zijn momenten die je nooit meer vergeet.

Noor: Oh, wat ontzettend prachtig. En ja, je bent inderdaad niet alleen de leuke opa die cadeautjes meeneemt, maar je moet ook grenzen stellen. Is dat weleens lastig? Met je dochter bijvoorbeeld?

Henk: Hm, ja, in het begin moesten we daar onze weg in vinden. Mijn dochter heeft natuurlijk haar eigen ideeën over opvoeden. Geen suiker, niet te veel op een scherm kijken, dat soort dingen. Wij deden dat vroeger toch anders. Soms dacht ik: 'Maak je niet zo druk.' Maar ik heb geleerd om haar regels te respecteren. Het zijn haar kinderen. Al moet ik eerlijk zeggen... als ze bij opa zijn, krijgen ze soms stiekem wel een extra koekje hoor. Maar niet doorvertellen [laughs].

Noor: Geen zorgen, we verklappen niets! Maar die balans tussen regels en een beetje verwennen is altijd een uitdaging. Hoe lossen jullie dat op?

Henk: We praten er gewoon open over aan het einde van de dag. Communicatie is alles. Je moet niet achter de rug van je kinderen om dingen doen die zij echt niet willen.

Noor: Precies. En hoe ziet zo'm donderdag er nu uit? Hebben jullie een vast ritme?

Henk: Ja, ritme is heel belangrijk voor die kleintjes. Rond half negen brengt mijn dochter ze. Dan drinken we eerst gezellig sap en thee met een biscuitje. Daarna gaan we naar buiten. We wonen gelukkig vlak bij een mooi park met een speeltuin en eendjes. De oudste, Lise, wil altijd op de schommel. En Sam wil alleen maar met steentjes gooien. Daar kan hij echt een uur mee zoet zijn. Ongelooflijk hoe simpel het kan zijn.

Noor: Wat mooi. En geniet je daar dan ook echt zelf van? Van de rust van zo'n kind?

Henk: Ja, enorm. Als vader was ik vroeger altijd druk. Ik was in mijn hoofd vaak bezig met mijn werk, met de toekomst. Nu ik ouder ben, voelt het alsof ik veel beter in het nu kan leven. Ik kan echt samen met Sam naar een slak kijken die over de stoep kruipt. Daar neem ik nu de tijd voor. Dat is echt een cadeau van het pensioen.

Noor: Wat prachtig verwoord. Dus het brengt je eigenlijk ook een soort rust, ondanks de drukte?

Henk: Absoluut. Het geeft structuur aan mijn week. Sinds ik gestopt ben met werken, zijn de dagen soms een beetje leeg. Maar de donderdag staat vast. Die dag is voor Lise en Sam. En als ik ze dan aan het einde van de dag weer moe en tevreden aan hun ouders geef... ja, dan voel ik me een rijk man. Mijn dochter is dankbaar, ik heb een geweldige dag gehad en de band met mijn kleinkinderen is goud waard.

Noor: Dat klinkt echt als een win-winsituatie voor iedereen. Als je nu terugkijkt op de afgelopen jaren, wat zou je dan willen meegeven aan andere grootouders die twijfelen om te gaan oppassen?

Henk: Doe het! Maar doe het alleen als je er echt de energie voor hebt en maak goede afspraken met de ouders. Het is geen verplichting, het moet leuk blijven. En geniet er vooral van, want voor je het weet gaan ze naar de basisschool en hebben ze geen tijd meer voor opa.

Noor: Dank je wel voor dit warme en openhartige gesprek, Henk. Heel fijn dat je er was.

Henk: Graag gedaan, Noor.

Noor: Alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl.