Meester Peter gooit het roer om: zij-instromer in de klas

Eva: Stel je voor: je hebt een rustige kantoorbaan met een goed salaris. En dan besluit je ineens om dat allemaal op te geven en voor een klas met vijfentwintig drukke kinderen te gaan staan.

Eva: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Eva. Vandaag praat ik met Peter. Hij is eenenvijftig jaar en werkte twintig jaar op een kantoor. Maar drie jaar geleden gooide hij het roer om. Hij ging terug naar de schoolbanken en is nu meester Peter op een basisschool. Welkom, Peter.

Peter: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn.

Eva: Ja, fantastisch dat je er bent. Ik vind het heel dapper. Twintig jaar op kantoor, en dan ineens meester op een basisschool. Hoe kwam dat zo?

Peter: Nou... [sighs] het begon eigenlijk met een gevoel van leegte. Ik zat de hele dag achter mijn laptop. Ik maakte rapporten, had vergaderingen over cijfers... Maar aan het eind van de dag dacht ik vaak: wat heb ik vandaag nou echt gedaan? Wat voor betekenis heeft dit? En toen dacht ik terug aan vroeger. Ik vond het altijd al leuk om dingen uit te leggen aan kinderen, bijvoorbeeld bij de voetbalclub van mijn zoon.

Eva: Dus het idee zat er al wel een beetje in.

Peter: Ja, klopt. Maar ja, je hebt een hypotheek, een vast inkomen... Dan verander je niet zomaar. Toch bleef het kriebelen. Toen ik achtenveertig werd, dacht ik: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer. En toen heb ik me aangemeld voor een zij-instroomtraject.

Eva: Een zij-instroomtraject. Voor de mensen die dat niet kennen: wat is dat precies?

Peter: Dat is een speciale, snelle opleiding voor volwassenen die al een diploma hebben en willen gaan lesgeven. Je werkt dan al meteen een paar dagen op een school en daarnaast ga je één dag in de week naar de Pabo, de lerarenopleiding. En je moet natuurlijk veel studeren in je eigen tijd.

Eva: Poeh, dat klinkt best pittig. Weer studeren na twintig jaar. Hoe was dat?

Peter: [laughs] Nou, in het begin was het echt een schok. Ik moest weer verslagen schrijven, boeken lezen, tentamens maken... Mijn kinderen moesten er erg om lachen. Dan zaten we samen aan de keukentafel te studeren. Ik voor mijn toetsen, en zij voor hun huiswerk op de middelbare school.

Eva: Wat grappig! Dus jullie hielpen elkaar een beetje?

Peter: Zeker. Maar het moeilijkste was wel de planning. Je werkt, je studeert, en je hebt je gezin. Ik moest echt leren om mijn tijd heel efficiënt in te delen. Soms dacht ik wel eens: waar ben ik aan begonnen?

Eva: En de klas zelf? Hoe was die eerste dag voor de klas?

Peter: Spannend! Heel spannend. Ik kreeg een groep zes, dus kinderen van een jaar of negen, tien. Ze kijken je allemaal aan met van die grote, nieuwsgierige ogen. Op kantoor hield ik vaak presentaties voor volwassenen, maar dit was heel anders. Kinderen zijn ontzettend eerlijk. Als je verhaal saai is, zie je dat meteen. Dan gaan ze draaien op hun stoel of met elkaar praten.

Eva: Ja, die houden geen blad voor de mond! Hoe ging je daarmee om?

Peter: Ik moest echt leren om flexibel te zijn. Op kantoor heb je een agenda en een strakke planning. In de klas loopt alles anders. Als er een vogel tegen het raam vliegt, ligt je hele les rekenen stil. Dan moet je daar op reageren. Dat vond ik in het begin heel lastig. Ik wilde me strikt aan mijn lesvoorbereiding houden. Maar nu weet ik: die onverwachte momenten zijn juist de mooiste.

Eva: Prachtig. En wat geeft je nu de meeste voldoening in je werk?

Peter: Dat zijn de kleine momenten. Pas nog was ik bezig met een uitleg over breuken. Dat is voor veel kinderen in groep zes echt een moeilijke stap. Eén meisje begreep er helemaal niks van. Ze was echt gefrustreerd en wilde bijna huilen. Ik ben toen even rustig naast haar gaan zitten met een paar papieren pizzapunten. En ineens zag ik die blik in haar ogen. Het kwartje viel, zoals we dat noemen. Ze begreep het. Dat zij dan met een grote glimlach naar huis gaat... Ja, dat is onbetaalbaar. Dat gevoel had ik op kantoor nooit.

Eva: Dat kan ik me heel goed voorstellen. Wat een verschil. Mis je je oude kantoorleven eigenlijk nog wel eens? Het rustige koffiezetapparaat, geen schreeuwende kinderen om je heen?

Peter: [laughs] Soms mis ik de rust wel een héél klein beetje. Als ik op vrijdagmiddag om drie uur naar huis ga, ben ik echt fysiek en mentaal helemaal op. Het is intensief werk. Maar nee, ik zou nooit meer terug willen. Dit werk geeft me zo veel energie. Ik voel me weer nuttig.

Eva: Wat een mooi verhaal, Peter. We are bijna aan het einde van ons gesprek. Wat zou je onze luisteraars willen meegeven die misschien ook dromen van een carrièreswitch, maar niet durven?

Peter: Ik zou zeggen: praat erover met mensen in die sector. Loop eens een dagje mee op een school of een andere plek waar je wilt werken. Dan voel je meteen of het bij je past. En onthoud: je bent nooit te oud om te leren. Het leven is te kort om werk te doen waar je hart niet ligt.

Eva: Heel erg bedankt voor dit inspirerende gesprek, Peter. En veel succes met groep zes!

Peter: Dank je wel, Eva. Graag gedaan.

Eva: En voor de luisteraars: wil je dit gesprek rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!