In perfecte harmonie op het water

Tom: Wat gebeurt er in je hoofd als je met vier mensen op het water zit, in perfecte stilte, en de boot ineens begint te vliegen?

Tom: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Tom, en vandaag praat ik met de 45-jarige Richard. Hij ontdekte een paar jaar geleden het roeien bij een lokale vereniging en raakte verslingerd aan de rust en de intense samenwerking. Richard, welkom.

Richard: Dank je wel, Tom. Leuk om hier te zijn.

Tom: Ja, want roeien... Als buitenstaander denk je al snel: je zit in een smalle boot, trekt aan twee riemen, en gaat achteruit. Maar er zit natuurlijk veel meer achter. Waarom begon je ermee?

Richard: Nou... [sighs] het begon toen ik rond mijn veertigste merkte dat mijn knieën begonnen te protesteren bij het hardlopen. De fysiotherapeut adviseerde een sport met minder schokbelasting. Een vriend roeide al jaren en zei: "Kom eens mee naar de club." Ik dacht eerst dat het een elitaire sport was, heel traditioneel. Maar dat viel reuze mee.

Tom: En die eerste keer? Was je meteen verkocht?

Richard: Zeker niet! Het was echt vreselijk. [laughs] Je voelt je zo onhandig. Zo'n boot is enorm smal, hij wiebelt aan alle kanten, en je bent constant bang om om te slaan. En die beweging is zo technisch. Je moet je benen, rug en armen in een heel specifieke volgorde gebruiken. Ik dacht echt: dit leer ik nooit.

Tom: Hm, ja, het ziet er vanaf de kant altijd zo vloeiend uit. Maar het luistert dus heel nauw?

Richard: Extreem nauw. Mensen denken dat roeien vooral brute kracht is. Gewoon hard trekken. Maar het is tachtig procent techniek en coördinatie. Als je de riem een millimeter te diep insteekt, of juist te vroeg omhoog haalt, rem je de boot af. Of erger: je 'slaat een snoek'. Dan blijft je riem in het water steken en krijg je de hendel hard tegen je borst. Dat doet behoorlijk pijn.

Tom: Oef, ja. En je roeit nu vast in een 'stuurloze vier', toch? Zonder stuurman.

Richard: Ja, we zitten met vier man in de boot, elk met één riem. Eén van ons stuurt met zijn voeten via een kabeltje. Maar het belangrijkste is dat je met z'n vieren exact hetzelfde moet doen, op exact hetzelfde moment.

Tom: Dat lijkt me ingewikkeld. Iedereen heeft toch zijn eigen ritme en kracht?

Richard: Klopt, en daarom moet je je eigen ego volledig opzijzetten. Als jij denkt: "Ik ga eens extra hard trekken," dan verstoor je meteen de balans. Je moet je volledig aanpassen aan de man voor je. Je kijkt constant naar zijn rug, ademt in zijn ritme. Het is bijna meditatief. Op een gegeven moment praat je ook niet meer. Je hoort alleen nog het ritmische geklak van de riemen en het suizen van het water onder de romp.

Tom: Dus het is eigenlijk een oefening in ultieme samenwerking en empathie?

Richard: Absoluut. Je bent heel kwetsbaar. Als één iemand gehaast is, voelt de rest dat meteen. De boot gaat dan 'liggen', kantelt een beetje, en de snelheid is weg. Je moet elkaar blindelings vertrouwen. Je moet erop vertrouwen dat de man achter je precies dezelfde kracht levert.

Tom: En hoe reageer je als het even niet lekker loopt? Komt er dan ook wel eens frustratie naar boven?

Richard: Zeker, we zijn fanatiek. Soms vliegen de harde woorden wel over het water, hoor. Dan roept er één: "Jongens, we liggen te zwaar op bakboord!" of "We jagen de sliding op!" Maar zodra we weer aan de steiger liggen, is die spanning weg. Dan drinken we koffie en lachen we erom. Je leert elkaar snel heel goed kennen.

Tom: Heb je een herinnering aan een moment waarop alles wél perfect klopte?

Richard: Ja, vorig jaar herfst, heel vroeg in de ochtend. Het was koud, windstil, en er hing een dichte mist over de Rotte. We zagen net de boeg van onze eigen boot. Omdat we niks zagen, moesten we volledig op ons gehoor en gevoel roeien. En op een gegeven moment... voelde het alsof we loskwamen van het water. De boot gleed zo ongelooflijk licht. Niemand zei wat, maar we voelden allemaal: dit is de perfecte 'run'. Toen we na een uur stilstonden om te drinken, keek iedereen elkaar aan met zo'n enorme glamlach. Dat zijn de momenten waarvoor je vroeg opstaat.

Tom: Wat prachtig. Het klinkt echt als mindfulness. Je bent gedwongen om intensief bezig te zijn met het hier en nu. Is dat ook wat het je mentaal brengt?

Richard: Ja, het is de ultieme manier om mijn hoofd leeg te maken. Ik heb een drukke kantoorbaan, zit de hele dag achter schermen te vergaderen. Maar in die boot kán ik niet aan werk denken. Als ik dat doe, verlies ik mijn focus, mis ik een slag, en krijg ik meteen commentaar van mijn ploeggenoten. [laughs] Je wordt gedwongen om honderd procent aanwezig te zijn. De combinatie van die fysieke inspanning en de rust op het water is goud waard. Na een training ben ik fysiek moe, maar mentaal helemaal opgeladen.

Tom: Wat mooi om te horen. Richard, we naderen alweer het einde. Wat zou je onze luisteraars willen meegeven?

Richard: Nou... wees niet bang om iets te proberen wat je in het begin heel ongemakkelijk vindt. Juist door uit je comfortzone te stappen en iets te leren wat geduld vraagt, ontdek je nieuwe kanten van jezelf. En zoek vooral iets wat je samen met anderen doet. In een tijd waarin we zoveel individueel en digitaal doen, is het zo waardevol om samen fysiek bezig te zijn. Om letterlijk in dezelfde boot te zitten. Dat brengt een hele pure verbinding.

Tom: Een prachtige afsluiter. Richard, heel erg bedankt voor je inspirerende verhaal.

Richard: Graag gedaan, Tom. Heel leuk om hier te zijn.

Tom: En voor de luisteraars: hopelijk heeft dit gesprek je geïnspireerd om ook eens het water op te zoeken, of gewoon iets nieuws te proberen. Wil je meelezen met de tekst? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!