Waarom Karin al twintig jaar bloed geeft

Eva: Waarom zou je een naald in je arm laten zetten voor een vreemde? [sighs] Vandaag praten we over bloed geven. Karin doet dit al twintig jaar. Welkom, Karin.

Karin: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn.

Eva: Karin, jij geeft dus bloed. Waarom ben je hiermee begonnen?

Karin: Nou... dat is best een persoonlijk verhaal. Mijn vader werd twaalf jaar geleden heel ziek. Hij had snel nieuw bloed nodig. Gelukkig was dat bloed er. Toen dacht ik: wie zijn die mensen die dit zomaar geven? Ik wilde ook iets doen.

Eva: Wat mooi. En toen ben je naar de bloedbank gegaan?

Karin: Ja, klopt. In Nederland heet dat Sanquin. Ik vond het best spannend de eerste keer. Ik hou niet zo van naalden, haha.

Eva: Nee, dat snap ik! Hoe gaat dat dan, als je daar binnenkomt?

Karin: Eerst krijg je een formulier met vragen. Over je gezondheid. Dan controleert de arts je bloeddruk. En ze testen een druppeltje bloed uit je vinger. Om te kijken of je genoeg ijzer in je bloed hebt.

Eva: Oké, dus ze kijken eerst of het wel veilig is voor jou.

Karin: Precies. Als alles goed is, mag je op een speciale stoel liggen. De verpleegkundige maakt je arm schoon en zet de naald erin. Dat is even een klein prikje. Maar daarna voel je er bijna niks meer van.

Eva: En hoelang lig je daar dan?

Karin: Het vullen van de zak duurt ongeveer tien minuten. Er gaat een halve liter bloed uit. Dat klinkt veel, maar je lichaam maakt dat heel snel weer nieuw aan. Na het liggen moet je nog even rustig blijven zitten.

Eva: Ja, want je kunt een beetje duizelig worden, toch?

Karin: Klopt. Daarom is er een gezellige tafel met eten en drinken. Je moet echt even wat drinken. En er liggen koeken. Ik neem altijd een roze koek. Dat is mijn vaste beloning! [laughs]

Eva: Haha, een roze koek na het bloed geven. Dat klinkt als een goede traditie. Hoe vaak doe je dit per jaar?

Karin: Vrouwen mogen vier keer per jaar bloed geven. Mannen vaker, wel zes keer. Ik krijg elke keer een uitnodiging via de e-mail. Dan plan ik online een afspraak. Het kost me in totaal een uurtje tijd.

Eva: Een klein uur van jouw tijd. En daarmee help je dus echt mensen die heel ziek zijn.

Karin: Ja, en dat geeft zo'n goed gevoel. Je weet nooit wie jouw bloed krijgt. Misschien een kind, of iemand na een zwaar ongeluk. Het is een heel simpel cadeau, maar het is wel van levensbelang.

Eva: Absoluut. Karin, tot sloth: wat wil jij de luisteraars van TalkDutch vandaag meegeven?

Karin: Als je gezond bent en niet bang bent voor een klein prikje... ga eens kijken op de website. Je kunt heel makkelijk testen of je bloed mag geven. En die roze koek achteraf is het echt waard!

Eva: Dank je wel voor je mooie verhaal, Karin. En fijn dat je dit doet.

Karin: Heel graag gedaan, Eva.

Eva: En voor de luisteraars: wil je deze aflevering rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.