Weer in de schoolbanken: Sanne (41) kiest voor de zorg

Eva: Is het niet ontzettend eng om op je veertigste weer in de schoolbanken te zitten? Zeker als je al twintig jaar een vaste baan hebt? Welkom bij TalkDutch. Ik ben Eva en vandaag praat ik met Sanne. Sanne is eenveertig en koos een jaar geleden voor een BBL-opleiding in de zorg. Dat betekent: één dag naar school en vier dagen werken. Sanne, fijn dat je er bent!

Sanne: Dank je wel, Eva. Wat leuk om hier te zijn.

Eva: Sanne, vertel eens. Je werkte jarenlang op een rustig kantoor. Waarom wilde je ineens weer gaan leren?

Sanne: Nou... het schuurde al een poosje. Mijn werk op kantoor was prima, hoor. Maar ik zat de hele dag achter een scherm. Ik wilde weer écht iets betekenen voor mensen. En toen dacht ik: ik wil de zorg in. Maar ja, weer een opleiding doen... dat vond ik wel heel spannend.

Eva: Ja, dat kan ik me heel goed voorstellen! Hoe was die eerste schooldag na zo'n lange tijd?

Sanne: [laughs] O, vreselijk! Ik was zo zenuwachtig. Ik zat daar in een klas met jonge meiden van achttien, maar gelukkig ook met een paar mensen van mijn eigen leeftijd. En ik wist echt niet meer hoe je moest studeren. Hoe maak je samenvattingen? Hoe leer je voor een toets? Mijn hoofd was dat helemaal verleerd.

Eva: Echt waar? En hoe ging dat werkend leren precies? Want je stond ook meteen op de werkvloer, toch?

Sanne: Ja, klopt. Dat is het mooie van BBL. Je leert de theorie op maandag, en op dinsdag pas je het meteen toe in het verpleeghuis. Maar in het begin... nou, dat was wel even schrikken. In de boeken staat precies hoe je iemand helpt met wassen of opstaan. Maar een echt mens werkt niet zoals een boek!

Eva: Hm, ja. Mensen laten zich niet sturen door een hoofdstuk uit een leerboek.

Sanne: Precies! Mijn eerste week wilde ik een mevrouw helpen met aankleden. Zij was heel boos en wilde haar pyjama niet uit. Ik raakte helemaal in paniek, want op school hadden we dat niet geleerd! Mijn begeleider zei heel rustig: "Sanne, adem in. Eerst even een kopje koffie drinken en praten." En dat werkte. Toen begreep ik: leren in de zorg doe je met je hart, niet alleen met je hoofd.

Eva: Wat mooi gezegd. En hoe combineer je die studie nu met je eigen gezin en leven? Want dat is vast een drukke puzzel.

Sanne: Pff, nou... in het begin was het zoeken. Mijn kinderen zagen mij 's avonds aan de eettafel huiswerk maken. Dat vonden ze eerst gek. Maar daarna werd het heel bijzonder. Nu zitten we soms sámen huiswerk te maken. Dan zegt mijn zoon van twaalf: "Zo mama, leer jij maar goed voor je toets, dan leer ik voor mijn topografie." Dat geeft echt een verbonden gevoel.

Eva: [laughs] Wat ontzettend leuk! En heb je wel eens spijt gehad van je keuze?

Sanne: Nee, geen één seconde. Het is fysiek zwaar en de werkstukken maken kost veel tijd. Maar als een bewoner mijn hand vasthoudt en zegt: "Fijn dat je er bent vanmorgen", dan weet ik precies waarvoor ik het doe. Leren op latere leeftijd geeft je echt weer een nieuw leven.

Eva: Prachtig, Sanne. Tot slot: wat wil je onze luisteraars meegeven die twijfelen om iets nieuws te leren?

Sanne: Wacht niet tot je er klaar voor bent, want dat ben je nooit helemaal. Het is eng, maar de trots die je voelt als je iets nieuws leert... die pakt niemand je meer af. Kies voor wat je echt wil.

Eva: Wauw, dank je wel voor dit inspirerende gesprek, Sanne. En voor mij laat dit zien dat je nooit te oud bent om een nieuw hoofdstuk te beginnen. Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl.