De Lief en Leedstraat: contact met je buren

Ruben: Waarom weten we soms niet eens hoe onze buren heten, terwijl we zo dicht bij elkaar wonen?

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Marja. Zij woont in Delft en maakte van haar straat een 'Lief en Leed-straat'. Marja, welkom. Wat is dat precies, een Lief en Leed-straat?

Marja: Dank je wel, Ruben. Nou... [laughs] het is eigenlijk heel simpel. In onze straat letten we een beetje extra op elkaar. Als er iets leuks gebeurt, zoals een nieuwe baby, brengen we een kaartje. En als iemand ziek is, of verdrietig, dan brengen we een bloemetje.

Ruben: Oké, dus lief en leed. Leuke dingen en moeilijke dingen. Maar hoe werkt dat dan in de praktijk? Hebben jullie een speciale groep of een budget?

Marja: Ja, we hebben een klein budget van de gemeente. Dat is ongeveer honderdvijftig euro per jaar. Ik bewaar dat geld in een klein doosje bij mij thuis. Als er iets is in de straat, koop ik daar een leuk cadeautje van. Maar het gaat natuurlijk niet om het geld, hoor. Het gaat om de aandacht.

Ruben: Hm, ja. De aandacht. Dus echt gezien worden door de mensen om je heen. Waarom was dat nodig in jouw straat?

Marja: Onze straat veranderde erg snel. Er kwamen veel jonge mensen wonen die hard werken. En er woonden ook nog oudere mensen die er al dertig jaar woonden. Die twee groepen praatten eigenlijk nooit met elkaar. Iedereen leefde in zijn eigen huis, met de deur dicht. Dat vond ik jammer. Ik dacht: dit kan anders.

Ruben: Oké, dus je wilde die twee werelden een beetje bij elkaar brengen. Hoe reageerden de mensen toen je hiermee begon?

Marja: In het begin een beetje... tja, hoe zeg ik dat... afwachtend. Sommige buren dachten misschien: wat wil zij van mij? Maar dat veranderde snel. Ik weet nog dat meneer De Vries erg ziek was. Hij is tachtig en woont helemaal alleen. Ik bracht hem namens de straat een fruitmand met een kaartje. Hij moest bijna huilen van geluk.

Ruben: Echt waar? Wat mooi. Wat veranderde er daarna voor hem?

Marja: Hij voelde zich niet meer zo alleen. Hij wist dat de buren aan hem dachten. Daarna begon hij weer vaker buiten op zijn houten bankje te zitten. En de jonge buren van hiernaast maakten toen ook sneller een praatje met hem. Dat was zo ontzettend fijn om te zien.

Ruben: Ja, prachtig. Dus een klein kaartje of bloemetje kan echt een groot verschil maken voor de sfeer in de buurt.

Marja: Ja, absoluut! Het hoeft echt niet groot te zijn. Je hoeft echt niet elke week bij elkaar op de koffie te gaan. Maar elkaar gedag zeggen op straat, of weten dat de buren er zijn als er nood is... dat geeft een heel veilig en fijn gevoel.

Ruben: Dat geloof ik meteen. Het maakt de drempel lager om hulp te vragen als er eens wat is. Wat heeft dit project jou persoonlijk gebracht?

Marja: [sighs] Heel veel rust en plezier. Ik ken mijn buren nu echt. Als ik op straat loop, ben ik altijd wel even aan het praten. De straat voelt nu echt als een warme jas.

Ruben: Wat een mooie omschrijving, een warme jas. Marja, we zijn bijna aan het einde van ons gesprek. Wat wilt u onze luisteraars vandaag meegeven?

Marja: Kijk vandaag eens goed om je heen in je eigen straat of flat. Zie je een buurman of buurvrouw? Zeg eens vriendelijk gedag. Of breng een kaartje als je weet dat iemand het moeilijk heeft. Het kost bijna geen moeite, maar het betekent alles voor een ander.

Ruben: Een prachtig advies. Dank je wel voor je komst en je inspirerende verhaal, Marja.

Marja: Graag gedaan, Ruben.

Ruben: Lieve luisteraars, denk daar eens over na als je straks je voordeur uitstapt. Wil je deze aflevering rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot morgen!