Je bent nooit te oud voor zwemles

Eva: Waarom zou je op je drieënveertigste nog in een zwembad springen met een felgekleurd drijfbandje om je middel? Tariq deed het, en vandaag vertelt hij waarom.

Eva: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Tariq. Hij kwam dertien jaar geleden naar Nederland, kreeg hier twee kinderen en merkte al snel dat water hier overal is. Maar zwemmen? Dat had hij nooit geleerd. Tariq, ontzettend leuk dat je er bent.

Tariq: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn en mijn verhaal te delen.

Eva: Laten we meteen teruggaan naar die allereerste les. Hoe was dat? Want ik kan me voorstellen dat het best spannend is om als volwassene weer helemaal opnieuw te beginnen. Hoe ging dat?

Tariq: [laughs] Nou, spannend was het zeker! Gelukkig lag ik niet tussen de kinderen, daar was ik eerst wel bang voor. Er is een speciale groep voor volwassenen. Maar toch, de eerste keer dat ik aan de rand van het diepe bad stond, trilde ik over mijn hele lichaam. In Irak, waar ik vandaan kom, is bijna geen open water in de buurt van waar ik woonde. Zwemmen was daar gewoon geen onderdeel van het dagelijks leven. Maar hier in Nederland is water overal. Je ontkomt er niet aan.

Eva: Nee, inderdaad. We wonen echt tussen de sloten, meren en grachten. Was dat ook de belangrijkste reden dat je dacht: ik moet dit nu echt gaan leren?

Tariq: Ja, absoluut. Het moment dat mijn oudste dochter haar eerste zwemles kreeg, veranderde er echt iets bij mij. Ze was pas vijf jaar oud en ze sprong zonder enige angst zo het diepe water in. Ik stond daar aan de kant te kijken en dacht opeens: als er nu iets gebeurt, als zij in het water valt en hulp nodig heeft, dan kan ik haar niet redden. Dat gaf me zo’n ontzettend onveilig gevoel. Ik wilde gewoon een vader zijn die met zijn kinderen kan spelen op het strand of in het zwembad, zonder die constante angst.

Eva: Wat herkenbaar, en ook heel dapper dat je die stap toen hebt gezet. En hoe ziet zo'n les voor volwassenen er dan uit? Is het heel anders dan de lessen die kinderen krijgen?

Tariq: Het idee is hetzelfde, maar de manier waarop de instructeur met je praat is natuurlijk anders. We begonnen heel rustig in het ondiepe water. Eerst leer je gewoon ademen onder water en je gezicht nat maken. Dat klinkt misschien heel simpel voor mensen die al kunnen zwemmen, maar als je echt bang bent voor water, is dat een enorme drempel. Je moet je angst echt stap voor stap loslaten en leren vertrouwen op het water.

Eva: Precies, angst zit vaak heel diep in je lichaam en in je hoofd. Hoe ging je om met die momenten dat je dacht: ik durf dit echt niet?

Tariq: Nou, in het begin hield ik de rand van het zwembad zo hard vast dat mijn vingers er pijn van deden. [laughs] Ik dacht echt dat ik meteen naar de bodem zou zinken als ik losliet. Maar onze badjuf, Anja, was fantastisch. Ze had zo veel geduld met ons. Ze zei altijd heel rustig: "Tariq, adem uit, ontspan je spieren. Het water draagt jou, je zakt niet zomaar naar de bodem." En na een paar weken lukte het me plotseling om te drijven op mijn rug. Dat voelde echt als een enorme overwinning. Ik keek naar het plafond van het zwembad en dacht: wauw, ik vlieg gewoon!

Eva: Wat een prachtig moment moet dat geweest zijn. En hoe lang heb je er uiteindelijk over gedaan om je hele A-diploma te halen?

Tariq: Ik heb er ongeveer een jaar over gedaan. Elke woensdagavond ging ik trouw naar het zwembad. Soms had ik na een lange werkdag echt geen zin, vooral in de winter als het buiten koud en donker was en het regende. Maar dan dacht ik aan mijn kinderen en wist ik weer precies waarvoor ik het deed. En vorige maand was het dan eindelijk zover: het officiële afzwemmen.

Eva: Wauw, gefeliciteerd nog! En hoe ging dat afzwemmen? Moest je toen ook met kleren aan zwemmen? Dat hoort er in Nederland toch altijd bij?

Tariq: Ja, dat was echt vreselijk! [laughs] Zwemmen met een lange broek, een shirt met lange mouwen en schoenen aan. Dat is echt heel zwaar, hoor. Het voelt alsof je kleren zich volzuigen met water en je honderd kilo weegt. Maar toen ik door dat grote plastic zeil met dat gat erin onder water moest zwemmen en aan de andere kant weer veilig bovenkwam... ja, dat was zo'n geweldig gevoel. Mijn vrouw en mijn kinderen stonden aan de kant heel hard te roepen en te juichen. Mijn dochter had zelfs een mooie tekening voor me gemaakt met een grote zwemmer erop.

Eva: Wat ontzettend mooi, Tariq. Ik kan me heel goed voorstellen dat je supertrots was toen je dat diploma eindelijk in je handen had.

Tariq: Ja, dat was ik zeker. En het is eigenlijk veel meer dan alleen een papiertje of een diploma. Het geeft me een enorm gevoel van vrijheid. Nu gaan we in het weekend soms naar een recreatieplas in de buurt en dan zwem ik gezellig mee met de kinderen. Geen stress meer, geen angst, alleen maar plezier en samen zijn.

Eva: Je hebt echt een grote grens verlegd. Wat zou je tot slot willen meegeven aan andere volwassenen die misschien ook niet kunnen zwemmen, maar die twijfelen om les te nemen?

Tariq: Ik zou echt willen zeggen: schaam je er alsjeblieft niet voor. Er zijn zo veel volwassenen in Nederland die niet kunnen zwemmen, vaak omdat ze ergens anders zijn opgegroeid waar dat niet normaal was. Het is echt nooit te laat om te leren. Ja, de angst is in het begin groot, maar de vrijheid en de veiligheid die je ervoor terugkrijgt zijn zo veel groter. Gewoon die eerste stap zetten.

Eva: Heel mooi gezegd, Tariq. Ontzettend bedankt voor je openheid en voor dit inspirerende verhaal.

Tariq: Heel graag gedaan, Eva.

Eva: En voor de luisteraars: bedankt voor het luisteren naar deze aflevering. Wil je dit gesprek nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!