Lekker rollen: Yvonne over haar passie voor skeeleren

Tom: Je staat op acht kleine wieltjes, de wind waait in je gezicht en de polder is helemaal leeg. Is dat voor jou het ultieme gevoel van vrijheid, Yvonne?

Yvonne: [laughs] Absoluut. Op de skeelers voel ik me weer een beetje een kind, maar dan met de rust van een volwassene. Alle stress glijdt gewoon van me af.

Tom: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met de 42-jarige Yvonne. Ze werkt in de zorg en woont in de buurt van Gouda. Een paar jaar geleden zat ze veel te veel binnen en voelde ze zich futloos. Tot ze haar oude skeelers weer uit de kast pakte. Yvonne, super leuk dat je er bent. Hoe begon dat precies? Was het een spontaan idee?

Yvonne: Dank je wel, Tom. Ja, eigenlijk wel. Het was een mooie avond in de lente. Ik zat op de bank en keek naar buiten. Ik dacht: ik moet echt gaan bewegen, want ik word gek van dat stilzitten. Maar de sportschool? Nee, dat is niks voor mij. Ik wilde buiten zijn. Toen zag ik die oude skeelers in de schuur staan. Ze waren stoffig en zeker tien jaar oud. Ik trok ze aan, ging de straat op en ja... ik viel meteen bijna om.

Tom: [laughs] Ja, dat kan ik me voorstellen. Het is best wel wiebelig in het begin. Vond je het niet eng?

Yvonne: Jawel, best wel! Je voelt je heel kwetsbaar op dat asfalt. In het begin hield ik me vast aan elke lantaarnpaal die ik tegenkwam. Maar na een paar meter kwam dat oude gevoel van vroeger weer terug. Het rollen, de snelheid. Het ging natuurlijk niet meteen snel, maar de beweging voelde zo natuurlijk.

Tom: En Nederland is natuurlijk het perfecte land om te skeeleren. Overal zijn fietspaden.

Yvonne: Precies! Dat is echt een enorm voordeel hier. We hebben prachtige, gladde fietspaden, zeker in de polder rond Gouda. Als je eenmaal de weg weet, kun je kilometers maken zonder dat je last hebt van auto's. En het asfalt is op veel plekken zo glad als een ijsbaan. Dat zoemende geluid van je wieltjes op het asfalt... heerlijk.

Tom: Hm. En wat doet die beweging met je hoofd? Want je zei al dat alle stress van je afglijdt.

Yvonne: Nou, met skeeleren moet je je echt focussen. Je kunt niet zomaar op je telefoon kijken of diep in gedachten verzinken, want dan lig je op de grond. Een klein takje of een steentje kan al gevaarlijk zijn. Je moet de weg lezen. Die focus zorgt ervoor dat mijn hoofd helemaal leegraakt. Ik denk niet aan mijn werk of aan de was die nog gedaan moet worden. Ik denk alleen maar: links, rechts, rollen, opletten. Dat is een soort actieve meditatie voor mij.

Tom: Wat mooi hoe je dat omschrijft. Een soort meditatie op wielen. En fysiek? Is het niet heel zwaar voor je spieren?

Yvonne: In het begin wel, hoor! De volgende dag voelde ik spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Je gebruikt je benen, je billen, maar ook je rug en je buik om in balans te blijven. Het is eigenlijk een complete workout. Maar het grote voordeel is dat het heel zacht is voor je gewrichten. Ik heb vroeger hardgelopen, maar daar kreeg ik altijd pijn in mijn knieën van. Bij skeeleren heb je die harde klappen op de grond niet. Je glijdt. Dat maakt het veel minder belastend.

Tom: Ja, dat glijden, dat klinkt bijna als schaatsen. Doe je dat in de winter ook?

Yvonne: Ja, klopt! Veel skeelaars gaan in de winter de ijsbaan op. Ik doe dat zelf ook af en toe. Maar eerlijk gezegd vind ik skeeleren in de buitenlucht leuker. Je ziet de seizoenen veranderen. In de lente zie je de lammetjes in de wei, in de zomer ruik je het gemaaide gras, en in de herfst moet je extra oppassen voor de natte bladeren. Het brengt me echt in contact met de natuur.

Tom: Je vertelde me voor de uitzending dat je tegenwoordig ook langere tochten maakt. Hoe ziet zo’n dag eruit?

Yvonne: Klopt, ik skeeler nu gerust dertig of veertig kilometer op een vrije dag. Dan plan ik een mooie route door het Groene Hart. Rugzakje mee met wat water, een banaan en een extra shirt. En natuurlijk een helm, want veiligheid is echt belangrijk. Ik stop onderweg ergens bij een terrasje voor een kop koffie met een stuk appeltaart. Dan kijken de mensen wel eens grappig als ik op mijn skeelers aan kom rollen, maar dat vind ik juist wel gezellig. Het is echt een dagje uit voor mij.

Tom: Heerlijk. Een sportief dagje uit. Is het eigenlijk een soloding voor jou, of zoek je ook anderen op?

Yvonne: Meestal ga ik lekker alleen. Dan kan ik mijn eigen tempo bepalen en stoppen wanneer ik wil. Maar soms ga ik samen met een vriendin. Dan praten we de hele weg. Het grappige is dat je naast elkaar skeelert, dus je kijkt elkaar niet de hele tijd aan. Dat praat heel makkelijk en ontspannen. En we motiveren elkaar als er een flinke tegenwind staat. Want ja, dat is de realiteit in Nederland: je hebt áltijd wel een stuk wind tegen.

Tom: [laughs] Ja, de bekende Nederlandse tegenwind. Die kun je niet vermijden in de polder. Hoe ga je daarmee om?

Yvonne: Gewoon, diep vooroverbuigen, je benen goed buigen en rustig blijven ademhalen. Niet vechten tegen de wind, maar de weerstand accepteren. En je weet dat je op de terugweg wind mee hebt. Dat is dan de beloning.

Tom: Dat is een mooie levensles, Yvonne. Niet vechten, maar accepteren. We zijn bijna aan het einde van ons gesprek. Wat zou jij onze luisteraars willen meegeven die misschien ook meer willen bewegen, maar niet weten hoe?

Yvonne: [sighs] Ik zou zeggen: zoek iets wat je als kind leuk vond. Of dat nou skeeleren is, fietsen, zwemmen of dansen. Als kind dacht je niet na over calorieën verbranden of fit worden, je deed het gewoon omdat het leuk was. Probeer dat gevoel terug te vinden. Koop een paar tweedehands skeelers, zoek een rustig, glad fietspad op en begin gewoon heel rustig. Het hoeft niet meteen perfect of snel te zijn. Geniet gewoon van de beweging en de wind in je gezicht.

Tom: Een prachtig advies. Dank je wel voor je komst naar de studio en je inspirerende verhaal, Yvonne.

Yvonne: Graag gedaan, Tom!

Tom: En voor de luisteraars thuis: hopelijk heeft dit gesprek je geïnspireerd om ook weer eens lekker naar buiten te gaan. Wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!