Groot geluk in een klein huis: Marleen over haar Tiny House

Ruben: Stel je voor: al je spullen moeten passen in een huis dat kleiner is dan een gemiddelde studentenkamer. Geen plek voor twintig paar schoenen, geen enorme bank, en geen grote kledingkast. Zou jij dat kunnen?

Marleen: In het begin dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Maar nu... ik zou nooit meer anders willen. Het geeft zoveel rust.

Ruben: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Ruben. Vandaag praat ik met Marleen. Zij is vierendertig en woont nu drie jaar in een zogenaamd 'Tiny House' in Gelderland. Een huisje van net dertig vierkante meter. Marleen, super dat je er bent.

Marleen: Dank je wel, Ruben. Leuk om hier te zijn.

Ruben: Marleen, dertig vierkante meter. Dat is echt heel klein. Waarom neem je zo'n beslissing? Wat was het moment dat je dacht: ik ga kleiner wonen?

Marleen: Nou... [sighs] het begon eigenlijk toen ik mijn oude appartement ging opruimen. Ik had een drukke baan in de marketing en verdiende goed. Maar ik kocht ook gewoon heel veel spullen om mezelf te belonen. Kleding, gadgets, boeken... En op een dag keek ik om me heen en dacht ik: maakt dit mij nou echt gelukkig? Het antwoord was simpelweg 'nee'. Ik voelde me verstikt. Alsof mijn spullen de baas waren over mij, in plaats van andersom.

Ruben: Hm. Dat herken ik wel een beetje. Je werkt hard om dingen te kopen die je eigenlijk niet nodig hebt. Maar van een appartement naar dertig vierkante meter is wel een heel grote stap. Hoe ging dat opruimen? Hoe kies je wat mag blijven?

Marleen: Dat was echt een proces van maanden. Ik werkte met de 'verhuisdozen-methode'. Alles wat ik een half jaar niet had gebruikt, ging in een doos. En weet je wat grappig is? Negentig procent van die dozen heb ik nooit meer opengemaakt. Ik miste het gewoon niet. Maar het moeilijkste waren de spullen met emotionele waarde. Foto's, cadeautjes van mijn oma...

Ruben: Ja, dat lijkt me ontzettend lastig. Hoe doe je dat dan? Gooi je dat dan ook weg?

Marleen: Nee, zeker niet alles. Mijn oma's oude theeservies was te groot. Ik heb er toen één mooi kopje uit gehouden. Dat gebruik ik nu elke dag voor mijn thee. Zo denk ik elke dag aan haar. De rest heb ik aan mijn zus gegeven. Dat voelde goed. Het gaat erom dat je de herinnering bewaart, niet per se het hele object.

Ruben: Wat mooi dat je dat zo hebt opgelost. En toen was het huisje klaar. Hoe ziet je leven er nu uit? Neem ons eens mee naar een gewone ochtend bij jou.

Marleen: Nou, ik word wakker van het licht dat door de dakramen komt. Mijn bed is op een vide, dus een soort kleine verdieping onder het dak. Ik klim met een laddertje naar beneden. Dan zet ik koffie. Mijn keuken is klein, maar alles zit erin: een klein fornuis, een koelkast. Terwijl de koffie pruttelt, kijk ik naar buiten. Ik sta op een prachtig groen terrein met nog vijf andere Tiny Houses. We delen een grote tuin. Ik zie vaak vogels, soms een konijn. Het is heel vredig.

Ruben: Dat klinkt inderdaad heel idyllisch. Maar zijn er ook nadelen? Ik kan me voorstellen dat het in de winter, als het veel regent en koud is, wel erg krap kan aanvoelen.

Marleen: Ja, absoluut. [laughs] Je moet heel netjes zijn. Als ik mijn jas op de stoel gooi en mijn schoenen midden in de kamer laat staan, is het huis meteen een rommel. En ja, als het drie dagen achter elkaar regent... dan zit je wel heel dicht op elkaars lip als mijn vriend er is. Je moet elkaar de ruimte kunnen geven, ook als die ruimte er fysiek niet is. En je moet flexibel zijn. Mijn eettafel is bijvoorbeeld ook mijn bureau. Ik moet die dus steeds inklappen en veranderen.

Ruben: En hoe zit het met de reacties van je omgeving? Wat zeiden je vrienden en familie toen je dit vertelde?

Marleen: Mijn ouders dachten dat ik een crisis had. "Gaat het wel goed met je, Marleen? Heb je geldproblemen?" [laughs] Ze vonden het maar vreemd. Maar toen ze voor het eerst op bezoek kwamen en zagen hoe gezellig en modern het is, begrepen ze het. Mijn vrienden vinden het vooral heel stoer. Sommigen zijn zelfs een beetje jaloers op de vrijheid die ik heb. Omdat mijn vaste lasten heel laag zijn, hoef ik namelijk minder te werken. Ik werk nu vier dagen in op van vijf, en ik heb veel meer tijd voor mijn hobby's en voor de natuur.

Ruben: Minder werken, meer leven. Dat is eigenlijk waar het om gaat.

Marleen: Precies. Het is geen opoffering, het is een keuze voor kwaliteit in plaats van kwantiteit.

Ruben: Prachtig gezegd. Marleen, we moeten langzaam gaan afronden. Wat is nou de belangrijkste les die je hebt geleerd, die je onze luisteraars zou willen meegeven?

Marleen: Ik zou willen zeggen: kijk eens kritisch naar je eigen huis en je spullen. Je hoeft echt niet meteen in een Tiny House te gaan wonen. Maar vraag jezelf bij de volgende aankoop af: voegt dit echt waarde toe aan mijn leven? Of vult het alleen maar een leegte? Vaak is minder spullen echt meer rust in je hoofd.

Ruben: Dank je wel, Marleen. Dit zet me zeker aan het denken. En dank dat je je verhaal wilde delen.

Marleen: Heel graag gedaan, Ruben!

Ruben: Wat een inspirerend gesprek met Marleen. Het laat zien dat we soms heel weinig nodig hebben om gelukkig te zijn. Misschien ga ik dit weekend zelf ook maar eens een kast opruimen. Wil je alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!