Schatten zoeken met je telefoon

Tom: Zou jij een kleine, plastic koker onder een brug vandaan peuteren terwijl voorbijgangers je vreemd aankijken? Vandaag praten we over de verborgen wereld van geocaching, die zich gewoon onder onze neus afspeelt.

Tom: Welkom bij TalkDutch. Ik ben Tom, en mijn gast vandaag is Maarten. Hij is IT'er, maar in zijn vrije tijd verandert hij in een moderne schatzoeker. Hij heeft al meer dan drieduizend verborgen 'caches' gevonden. Maarten, welkom. Waarom zoekt een volwassen man naar plastic doosjes in het bos?

Maarten: [laughs] Dank je, Tom. Ja, als je het zo formuleert, klinkt het inderdaad een beetje vreemd. Maar het is zoveel meer. Het is een wereldwijd spel van verstoppertje spelen met gps. En voor mij is het dé manier om mijn hoofd leeg te maken na een drukke werkweek.

Tom: Gps... Dus je bent eigenlijk alsnog met een schermpje bezig. Is dat dan wel ontspannend?

Maarten: Dat is de paradox. Je gebruikt je telefoon om de coördinaten te vinden. Maar in plaats van doelloos scrollen op sociale media, dwingt die gps je om heel nauwkeurig naar je omgeving te kijken. Je kijkt omhoog, onder bankjes, achter verkeersborden... Je bent heel fysiek bezig met de ruimte om je heen. Het schermpje is alleen de wegwijzer. Het echte werk gebeurt met je ogen en je handen.

Tom: Hm. En wat zoek je dan precies? Is het een echte schat? Goud? [laughs]

Maarten: Helaas geen goud, nee. Een 'cache' is in de basis een waterdichte container. Dat kan heel klein zijn, ter grootte van een fotorolletje – een micro-cache – tot een flinke munitiekist. Het belangrijkste is het logboekje. Een klein papieren rolletje waar je je naam en datum op schrijft om te bewijzen dat je hem gevonden hebt. En soms liggen er kleine prullaria in. Als je iets meeneemt, leg je er iets van gelijke waarde voor terug. Dat is de erecode.

Tom: Een erecode. Dat klinkt best serieus. Bestaat er echt een hele gemeenschap omheen?

Maarten: Absoluut, het is gigantisch. In Nederland liggen er tienduizenden verborgen. Waarschijnlijk loop je er elke dag wel eentje voorbij zonder dat je het doorhebt. Op weg naar je werk, bij de supermarkt. En die gemeenschap is heel actief. Mensen maken die caches zelf en verstoppen ze. Sommige zijn echte kunstwerkjes, verwerkt in een nep-vogelhuisje waar je eerst een puzzel op moet oplossen. Je hebt echt creatieve geesten erbij zitten.

Tom: Wat leuk. Dus het is ook een creatieve uitlaatklep. Maar hoe begin je daaraan? Download je gewoon een app?

Maarten: Ja, zo simpel is het. Vroeger had je dure gps-apparaten nodig, nu download je de officiële app op je smartphone. Je zet je locatie aan, ziet meteen tientallen groene stipjes om je heen, kiest er eentje en het zoeken kan beginnen.

Tom: Oké, maar als die dingen overal liggen... Ik kan me voorstellen dat het er soms vreemd uitziet als je ergens in de struiken staat te wroeten. Heb je nooit problemen met de politie gehad?

Maarten: [laughs] Gelukkig nooit met de politie! Maar die achterdochtige blikken van voorbijgangers horen erbij. In onze wereld noemen we die niet-ingewijden 'muggles' of 'dreuzels', net als in Harry Potter. Als je een cache zoekt op een drukke plek, moet je heel onopvallend te werk gaan. Dat noemen we stealth-modus. Je doet alsof je je veters strikt, of alsof je op de kaart kijkt, terwijl je eigenlijk met je hand onder een prullenbak voelt. Dat geeft een enorme kick.

Tom: [laughs] Een geheime missie in je eigen woonplaats. Maar hoe zit het met de rust? Je zei dat het je helpt te ontspannen.

Maarten: Klopt. Mijn werk als IT-consultant is mentaal behoorlijk intensief. Als ik in het weekend op de bank ga zitten, blijft mijn hoofd doormalen. Maar bij geocaching móét ik me wel focussen op het hier en nu. Als ik die cache wil vinden, kan ik niet tegelijkertijd aan mijn werk denken. En daarnaast brengt het me op plekken waar ik anders nooit zou komen. Je krijgt coördinaten van een verborgen binnentuin, of leest een historisch feitje over een oud gebouw waar je al honderd keer langs bent gefietst.

Tom: Dat herken ik wel. We zijn vaak zo blind voor onze eigen omgeving. Je fietst altijd dezelfde route en ziet eigenlijk niks meer.

Maarten: Precies! En geocaching doorbreekt die routine. Ik herinner me nog een cache in een bos hier vlakbij. Ik dacht dat ik dat bos wel kende. Maar de cache lag diep tussen de varens, ver buiten de paden. Daar stond ineens een gigantische, eeuwenoude eik die compleet overgroeid was met mos. Prachtig. Ik had die boom zonder dit spel nooit ontdekt. Ik heb daar wel een kwartier stilgestaan, gewoon om te genieten. Dat is voor mij de ultieme rust.

Tom: Ja, dat kan ik me goed voorstellen. Maar is het altijd zo idyllisch? Je raakt vast ook weleens gefrustreerd als je na een uur zoeken nog niks hebt gevonden.

Maarten: O, jazeker. Frustratie hoort erbij. Soms zoek je je rot, lig je op je knieën in de modder, word je lek geprikt door de brandnetels en vind je niets. Dat is pijnlijk voor je ego. [laughs] Maar aan de andere kant: als het te makkelijk is, is de lol er snel af. Juist die mislukkingen maken de uiteindelijke vondst extra bevredigend. Het leert je geduld en acceptatie. Soms moet je accepteren dat je vandaag niet wint. Goede les voor het dagelijks leven.

Tom: Zeker. Maarten, we naderen alweer het einde. Wat zou je onze luisteraars, die misschien een nieuwe hobby zoeken, willen meegeven?

Maarten: Durf weer te spelen. Als we volwassen worden, verleren we vaak de kunst van het spelen. Alles moet nuttig zijn, of geld opleveren. Maar spelen om het spelen, gewoon omdat het leuk is en je nieuwsgierigheid prikkelt, is ontzettend gezond. Dus download die app eens, ga naar buiten en laat je verrassen door wat er vlak voor je neus verborgen ligt.

Tom: Een prachtige oproep. Dank je wel, Maarten, voor dit inspirerende gesprek.

Maarten: Graag gedaan, Tom. Het was me een genoegen.

Tom: En voor de luisteraars thuis: hopelijk kijken jullie de volgende keer met andere ogen naar mensen die verdacht bij een lantaarnpaal rommelen. Wil je dit gesprek nog eens rustig nalezen? Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!