Puzzelen op de klimmuur: Iris over boulderen

Tom: Je hangt op vier meter hoogte, je vingers doen pijn en je weet even niet meer hoe je verder moet. Waarom zou je dat voor je plezier doen in je vrije tijd?

Iris: [laughs] Ja, als je het zo zegt klinkt het heel gek, Tom. Maar voor mij is dat juist de ultieme rust. Mijn hoofd staat dan eindelijk helemaal uit.

Tom: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Iris. Ze is vierendertig jaar, werkt als grafisch ontwerper en is een fanatieke boulderaar. Dat is klimmen op lage wanden zonder touwen. Iris, superleuk dat je er bent.

Iris: Dank je wel, Tom. Leuk om hier te zijn.

Tom: Boulderen is ontzettend populair geworden in Nederland. Overal openen nieuwe hallen. Hoe ben jij er eigenlijk mee begonnen?

Iris: Nou... dat is nu ongeveer drie jaar geleden. Ik zocht een sport waarbij ik niet alleen maar op een saaie loopband hoefde te staan. Ik zat veel achter mijn computer voor mijn werk en ik voelde me vaak onrustig. Een vriendin nam me een keer mee naar een boulderhal hier in de buurt. Ik vond het doodeng de eerste keer, maar ik was meteen verkocht.

Tom: Doodeng? Wat was er zo eng aan dan? Er liggen toch dikke matten onder?

Iris: Klopt, er liggen hele dikke, zachte matten onder de wanden. Maar toch, als je daar voor het eerst hangt op drie of vier meter hoogte... Je moet leren vertrouwen op je eigen lichaam. En op je handen vooral. Mijn vingers waren die eerste weken echt zo slap als pudding, haha.

Tom: Haha, dat geloof ik direct. Maar wat maakt het nou anders dan gewoon klimmen met een touw?

Iris: Bij boulderen klim je kortere routes, we noemen dat 'problemen'. Je gebruikt geen touw of gordel. Het gaat heel erg om techniek, kracht en... ja, puzzelen. Je moet echt nadenken: waar zet ik mijn linkervoet, hoe draai ik mijn heup? Als je verkeerd staat, val je. Dus je moet wel heel gefocust zijn.

Tom: Puzzelen met je lichaam dus. Is dat ook waarom je zegt dat je hoofd er stil van wordt?

Iris: Absoluut. Als ik op die muur hang, kan ik niet nadenken over mijn werk, of over de boodschappen die ik nog moet doen. Als ik dat wel doe, lig ik op de mat. Je bent heel erg in het moment. Het is een soort actieve meditatie voor mij.

Tom: Wat grappig. En hoe zit het met het fysieke deel? Word je er erg sterk van?

Iris: Ja, best wel! Vooral je rug, je armen en je gripsterkte worden veel beter. Maar het mooie is dat je het echt op je eigen niveau kunt doen. De routes hebben verschillende kleuren. Geel is heel makkelijk, en zwart is supermoeilijk. Ik begon op geel, en in het begin dacht ik echt dat ik nooit verder zou komen. Nu klim ik meestal blauw of rood. Dat geeft een enorme kick als een route die eerst onmogelijk leek, na een paar weken ineens wel lukt.

Tom: Ja, dat succesgevoel. Dat herken ik wel van andere sporten. Maar is het ook een sociale sport? Want je bent in je eentje aan het klimmen, toch?

Iris: Dat dacht ik eerst ook, maar het is juist heel sociaal. Je bent eigenlijk nooit alleen aan het klimmen. Je staat vaak met een groepje mensen onderaan een wand te kijken naar een 'probleem'. Iedereen praat met elkaar en geeft elkaar tips. "Hey, probeer eens je voet op die kleine greep te zetten" of "Je moet je gewicht meer naar rechts verplaatsen". Je maakt heel makkelijk contact. Ik heb er echt nieuwe vrienden door gekregen.

Tom: Oh, wat goed. En is het ook typisch iets voor in de stad, denk je?

Iris: Nou, de meeste hallen staan wel in of rond de grote steden, ja. Het publiek is vaak jong en houdt van die informele sfeer. Er is ook altijd een gezellige bar met goede koffie en soms zelfs speciaalbier voor na het klimmen. Het voelt bijna als een avondje uit, maar dan gezond.

Tom: [laughs] Een sportief avondje uit, dat klinkt goed. Zijn er ook nadelen? Blessures bijvoorbeeld?

Iris: Ja, je moet wel oppassen. Omdat je geen touw hebt, val je altijd op de mat. Je moet dus goed leren hoe je moet vallen. Niet op je armen landen, maar doorrollen op je rug. En je vingers en polsen krijgen het zwaar te verduren. Ik heb in het begin wel eens een pees overbelast omdat ik te snel te veel wilde. Je moet je lichaam echt de tijd geven om te wennen aan die unieke belasting.

Tom: Ja, rustig opbouwen dus. Als iemand dit nu hoort en denkt: dat wil ik ook proberen... Wat is jouw belangrijkste tip?

Iris: Ga gewoon een keer met iemand mee. En begin echt heel rustig. Kijk niet naar de mensen die heel soepel omhoog vliegen, want die doen het vaak al jaren. Focus op je eigen plezier en geniet van het puzzelen.

Tom: Mooie tip. Iris, we zijn alweer aan het einde van ons gesprek. Wat zou je de luisteraars van TalkDutch nog willen meegeven?

Iris: Zoek een manier van bewegen die niet voelt als een verplichting. Sporten hoeft niet saai te zijn. Als je iets vindt wat je mentaal uitdaagt, gaat het bewegen vanzelf.

Tom: Prachtig gezegd. Heel erg bedankt voor je komst en je openheid, Iris.

Iris: Graag gedaan, Tom!

Tom: En voor de luisteraars thuis: alles rustig nalezen? Dat kan gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!