Zweven over het asfalt: Sjoerd over skeeleren

Tom: Sjoerd, vertel eens... Hoe voelt het om met dertig kilometer per uur, vlak boven het asfalt, door de polder te vliegen?

Sjoerd: [laughs] Heerlijk, Tom. Het is alsof je zweeft, maar dan met de wind in je gezicht en de kracht in je eigen benen. Je voelt je supersterk en heel vrij.

Tom: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Sjoerd, een fanatieke skeeleraar van 38 jaar. Sjoerd begon een paar jaar geleden met skeeleren na een knieblessure, en inmiddels is hij bijna elk weekend op de fietspaden in de polder te vinden. Sjoerd, fijn dat je er bent.

Sjoerd: Ja, leuk om hier te zijn, Tom. Dank je wel.

Tom: Vertel, die knieblessure... Je voetbalde vroeger, toch? En toen ging het mis.

Sjoerd: Klopt. Ik heb jarenlang gevoetbald, echt mijn passie. Maar ja, mijn knieën wilden op een gegeven moment niet meer. Te veel draaien, te veel harde klappen op het veld. De fysiotherapeut zei: je moet stoppen met voetbal en hardlopen is ook niet slim. Nou, daar zit je dan op de bank. Ik werd er echt chagrijnig van. Ik wilde bewegen, de buitenlucht in, maar hoe?

Tom: Ja, dat kan ik me voorstellen. Als je altijd actief bent geweest, is stilzitten vreselijk. En hoe kwam je toen op skeeleren?

Sjoerd: Mijn buurman deed het al jaren. Die zei op een zondag: "Sjoerd, neem mijn oude skeelers eens mee. Het is heel zacht voor je gewrichten." Ik dacht eerst: nou, dat is niks voor mij, dat is voor kinderen. Maar ja, je moet wat. Dus ik trok die dingen aan, heel voorzichtig op een parkeerplaats hier in de buurt. En geloof het of niet, na tien minuten was ik verkocht.

Tom: Echt waar? Ging het meteen zo makkelijk?

Sjoerd: Nou, makkelijk... [laughs] Nee, in het begin is het doodeng. Je hebt geen remmen zoals op een fiets. Ja, er zit wel een klein rubberen blokje achterop één skeeler, maar remmen is echt een kunst apart. Ik stond te trillen op mijn benen. Maar het gevoel van rollen, die soepele beweging... dat voelde meteen goed. En het belangrijkste: mijn knie deed geen pijn. De beweging is heel vloeiend, je maakt geen harde klappen op de grond.

Tom: Dat is natuurlijk perfect. En inmiddels rij je grote tochten door de polder. Hoe ziet zo'n rit eruit?

Sjoerd: Meestal ga ik op zaterdagochtend heel vroeg. Dan is het nog stil op de fietspaden. Ik woon vlak bij de polder, dus ik ben zo de stad uit. Dan is het eigenlijk heel simpel: verstand op nul, blik op oneindig en gaan. Je ritme vinden is het mooiste. Links, rechts, diep zitten, afzetten. Je hoort alleen het zoemen van de wieltjes op het asfalt. En je ziet de zon opkomen boven de weilanden, met die typisch Nederlandse koeien in de mist. Dat is puur genieten.

Tom: Het klinkt bijna als een vorm van meditatie.

Sjoerd: Ja, zo voelt het ook echt. Het is fysiek zwaar, want je gebruikt je hele lichaam. Je bovenbenen gaan na een uur echt wel branden, en je rug voelt het ook. Maar in mijn hoofd is het helemaal leeg. Alle stress van de werkweek waait zo weg. Nou ja, behalve als er wind staat natuurlijk. Want wind... dat is echt de grote vijand van de skeeleraar.

Tom: [laughs] Ja, de wind in Nederland. In de polder waait het natuurlijk altijd. Hoe ga je daarmee om?

Sjoerd: Nou, dat is een kwestie van plannen. Ik kijk altijd eerst op de buienradar en de wind-app. Je moet altijd tegen de wind in beginnen. Dan ben je nog fris. Als je dan moe bent en je draait om, dan heb je de wind in je rug. Dan vlieging je echt naar huis. Als je het andersom doet... geloof me, dat heb ik één keer gedaan. Dan kom je huilend thuis. Dan kom je gewoon niet meer vooruit.

Tom: Dat is een goede les. En hoe zit het met de wegen in Nederland? Zijn de fietspaden een beetje geschikt voor die kleine wieltjes?

Sjoerd: We hebben hier in Nederland echt geluk. Het fietspadennetwerk is fantastisch. Maar je leert als skeeleraar wel heel anders naar de weg kijken. Een gewone fietser merkt een klein steentje of een takje niet eens op. Voor ons is dat levensgevaarlijk. Als je wiel blokkeert door een takje, vlieg je direct voorover. Dus ik kijk constant drie meter voor me op de grond. Rood asfalt is het beste, dat is superglad. Van die klinkers of tegels... pff, verschrikkelijk. Dat trilt helemaal door in je tanden.

Tom: Heb je weleens een flinke val gemaakt?

Sjoerd: Gelukkig nog nooit heel erg. Maar dat komt omdat ik altijd volledige bescherming draag. Helm, polsbeschermers, kniestukken. Veel mensen vinden dat er suf uitzien. Maar ja, ik ben 38, ik heb een baan en een gezin. Ik kan het me niet veroorloven om mijn polsen te breken omdat ik er 'cool' uit wilde zien. Dus ja, veiligheid eerst.

Tom: Heel verstandig. En doe je dit altijd alleen, of is er ook een sociale kant aan?

Sjoerd: Ik ga vaak alleen, voor de rust. Maar in de zomer doe ik soms mee aan de 'Friday Night Skate' in de stad. Dan ga je met honderden mensen tegelijk een grote route skaten door de straten, met muziek erbij. De politie zet de wegen dan af. Dat is echt één groot feest. Iedereen helpt elkaar, de sfeer is super positief.

Tom: Wat gaaf. Sjoerd, we moeten afronden. Wat wil je onze luisteraars, die misschien ook willen beginnen met bewegen, meegeven?

Sjoerd: Mijn tip is: laat je niet tegenhouden door je leeftijd of je conditie. En investeer in goed materiaal, vooral in goede bescherming. Het begin is even spannend, maar die vrijheid die je ervoor terugkrijgt op het gladde asfalt... dat is het absoluut waard.

Tom: Prachtig gesproken. Dank je wel voor je verhaal, Sjoerd. Heel inspirerend.

Sjoerd: Graag gedaan, Tom. Tot ziens op het fietspad!

Tom: En voor de luisteraars: wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!