Op de fiets naar Kopenhagen

Femke: Stel je voor: je hebt vier weken vakantie, een oude fiets en alleen een tentje achterop. Geen hotel boeken, geen navigatie, gewoon trappen en kijken waar je uitkomt. [laughs] Zou jij dat durven?

Femke: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met Michiel. Hij is negenendertig en besloot vorig jaar om op de fiets naar Kopenhagen te reizen. Helemaal alleen, met een gewone stadsfiets en een klein budget. Michiel, superleuk dat je er bent.

Michiel: Dank je wel, Femke. Leuk om hier te zijn.

Femke: Ja, want toen ik dit hoorde, dacht ik meteen: waarom Kopenhagen? En waarom op zo'n gewone fiets?

Michiel: [laughs] Ja, die vraag krijg ik heel vaak. Kijk, veel mensen denken dat je voor zo’n reis een heel dure fiets nodig hebt, met dertig versnellingen en speciale tassen. Maar ik wilde laten zien dat het ook makkelijk kan. Mijn fiets is gewoon een degelijke Nederlandse fiets. En Kopenhagen? Nou, Denemarken is net als Nederland heel plat. Dat leek me wel comfortabel voor een eerste keer.

Femke: Ja, dat snap ik wel! Geen bergen, dat scheelt een hoop zweet. Maar hoe bereid je zoiets voor? Ging je elke dag trainen?

Michiel: Nou... eigenlijk bijna niet. Ik fiets natuurlijk elke dag naar mijn werk, dat is zo’n tien kilometer. Maar dat is heel wat anders dan tachtig kilometer per dag met zware bagage. In het begin was het dan ook best wel zwaar. De eerste drie dagen had ik enorme spierpijn. Ik dacht echt: waar ben ik aan begonnen?

Femke: [laughs] Oh nee! En dacht je toen ook aan stoppen?

Michiel: Ja, stiekem wel. Vooral toen het op de vierde dag keihard begon te regenen in Noord-Duitsland. Alles was nat. Mijn tent, mijn kleren, mijn schoenen. Dan zit je daar op een nat bankje langs de weg en denk je: ik kan nu ook in een warm vliegtuig zitten.

Femke: Ja, precies! Waarom ga je dan toch door? Wat geeft je dan de energie om weer op die fiets te stappen?

Michiel: Dat is het gekke. Juist op die moeilijke momenten gebeuren de mooiste dingen. Die middag stopte ik bij een kleine boerderij om te schuilen. De boer zag me zitten en nodige me uit voor warme soep. We hebben wel twee uur zitten praten over het leven op het platteland. Dat soort ontmoetingen heb je niet als je met de auto of het vliegtuig reist. Op de fiets ben je heel bereikbaar voor mensen. Ze vinden het interessant of hebben medelijden, dat kan ook. [laughs]

Femke: Wat bijzonder. Je bent dus heel kwetsbaar, maar daardoor maak je juist contact.

Michiel: Precies. Je bent langzaam onderweg. Je ziet het landschap heel langzaam veranderen. Je ruikt de bomen, de zee, het eten van de restaurants waar je langs fietst. Je beleeft de reis veel intenser.

Femke: En hoe deed je dat met slapen? Ging je elke avond op een camping staan?

Michiel: Ja, meestal wel. Soms vroeg ik ook aan een boer of ik mijn tentje op zijn land mocht zetten. Dat mag in Duitsland en Denemarken vaak wel als je het vriendelijk vraagt. Het kost bijna niets en je bent echt midden in de natuur. 's Ochtends word je wakker van de vogels. Dat is echt heerlijk.

Femke: Klinkt fantastisch. Maar hoe zat het met de weg vinden? Tegenwoordig gebruikt iedereen natuurlijk Google Maps op de telefoon. Deed jij dat ook?

Michiel: Nou... ik probeerde dat juist een beetje los te laten. Ik had wel een app voor noodgevallen, maar meestal keek ik gewoon op een ouderwetse papieren kaart. Dat geeft veel meer rust. Als je steeds op een schermpje kijkt, zie je de omgeving niet. Nu fietste ik soms verkeerd, maar daardoor kwam ik juist op weggetjes die ik anders nooit had ontdekt.

Femke: Dus fout rijden werd eigenlijk een avontuur.

Michiel: Ja, zo kun je het echt zien. Je moet de controle een beetje durven loslaten. In ons dagelijks leven plannen we alles tot op de minuut. Op de fiets gaat dat niet. Als de wind tegenstaat, doe je er gewoon twee uur langer over. Dat is oké. Je leert geduld te hebben.

Femke: Mooi gezegd. En toen kwam je na drie weken eindelijk aan in Kopenhagen. Hoe voelde dat?

Michiel: Dat was echt een magisch moment. Je fietst die grote stad binnen en je realiseert je: ik ben hier helemaal op eigen kracht naartoe gekomen. Elke meter heb ik zelf getrapt. Ik voelde me supersterk. Kopenhagen is trouwens echt een fietsparadijs, nog mooier dan Amsterdam. Ik heb daar drie dagen heerlijk rondgefietst en daarna heb ik de trein terug naar Nederland genomen.

Femke: De trein terug, oké. Dus niet nog eens terugfietsen?

Michiel: [laughs] Nee, dat was wel genoeg geweest. De terugreis met de trein was trouwens ook heel ontspannen. Je ziet de route die je in drie weken hebt gefietst in een paar uur voorbijvliegen. Dat is een heel vreemd gevoel.

Femke: Dat geloof ik meteen. Michiel, we moeten alweer afronden. Wat is nou de belangrijkste tip die je onze luisteraars wil meegeven? Mensen die misschien ook wel zo'n reis willen maken, maar nog twijfelen?

Michiel: Wacht niet op de perfecte fiets of het perfecte moment. Pak gewoon wat tassen, zet je tent achterop en begin te fietsen. De eerste dertig kilometer zijn het moeilijkst, daarna begint het avontuur vanzelf. Je kunt echt veel meer dan je denkt.

Femke: Wat een inspirerend verhaal. Heel erg bedankt dat je dit met ons wilde delen, Michiel.

Michiel: Graag gedaan, Femke.

Femke: En voor de luisteraars: wil je dit gesprek nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!