Samen koffie drinken: Monique zorgt voor haar vader

Noor: Wat doe je als de rollen in je familie omdraaien? Als jij opeens voor je vader moet zorgen, in plaats van hij voor jou? Vandaag praat ik hierover met Monique. Welkom, Monique.

Monique: Dank je wel, Noor. Fijn om hier te zijn.

Noor: Monique, jij zorgt nu twee jaar voor je vader van tachtig. Hoe begon dat?

Monique: Nou... het begon eigenlijk heel klein. Mijn moeder overleed drie jaar geleden. Mijn vader was opeens alleen in dat grote huis. Eerst ging het prima. Maar ja, toen zag ik dat hij soms vergat te eten. Of hij wist niet meer welke dag het was. Toen dacht ik: ik moet hem gaan helpen.

Noor: Ja, dat is een grote stap. Hoe voelde dat in het begin?

Monique: Het was heel erg wennen. Voor ons allebei. [sighs] Mijn vader was altijd een sterke man. Hij regelde alles in huis. En opeens stond ik daar zijn was te doen. En zijn post te openen. Dat deed pijn. Hij vond het ook heel moeilijk om hulp te vragen.

Noor: Dat begrijp ik. Je wilt je zelfstandigheid natuurlijk niet kwijtraken. Hoe hebben jullie dat opgelost?

Monique: We moesten echt leren praten. Heel open en eerlijk. Ik zei tegen hem: "Pap, ik doe dit omdat ik van je houd. Niet omdat je het niet meer kunt." Dat hielp. We hebben nu een nieuw ritme gevonden. Ik kom elke dinsdag en donderdag. We drinken eerst koffie. Gewoon, gezellig praten. En daarna doen we de administratie of de boodschappen.

Noor: Wat mooi. Dus de koffie is echt een vast moment van rust?

Monique: Ja, heel belangrijk! Dat is echt ons moment. We praten dan over vroeger. Hij vertelt verhalen die ik nog nooit had gehoord. Over zijn eerste baan, over zijn jeugd. Eigenlijk ken ik mijn vader nu veel beter dan vroeger.

Noor: Echt waar? Dat is heel bijzonder. Dus jullie band is eigenlijk sterker geworden door de zorg?

Monique: Absoluut. Vroeger was hij de vader die de regels maakte. Nu zijn we meer... ja, hoe zeg ik dat... meer vrienden. We lachen ook heel veel samen. Laatst wilden we pannenkoeken bakken. Maar we waren de eieren vergeten. Toen hebben we heel hard gelachen en zijn we maar patat gaan halen. [laughs]

Noor: [laughs] Heerlijk. Soms moet je gewoon flexibel zijn. Maar het is vast ook zwaar, Monique. Je hebt zelf ook een baan en een gezin. Hoe combineer je dat?

Monique: Dat is soms heel moeilijk. Je voelt je snel schuldig. Als ik bij mijn vader ben, denk ik aan mijn werk. Als ik op mijn werk ben, denk ik aan mijn vader. Ik moest echt leren om grenzen te stellen. Gelukkig helpt mijn broer nu ook één dag in de week. Dat geeft mij weer wat lucht.

Noor: Gelukkig maar. Je kunt het inderdaad niet allemaal alleen doen. Wat zou je andere mensen willen meegeven die in dezelfde situatie zitten?

Monique: Praat met elkaar. Niet alleen over praktische dingen, maar over hoe je je voelt. En geniet van de kleine momenten. Een uurtje samen lachen is soms veel belangrijker dan een schoon huis.

Noor: Prachtig gesproken, Monique. Heel erg bedankt voor dit open gesprek.

Monique: Graag gedaan, Noor.

Noor: Het is zo mooi om te zien hoe zorg de liefde tussen een ouder en kind nog sterker kan maken. Dank je wel voor het luisteren vandaag. Wil je meelezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl.